افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٧٠٩

گفت نوح اِی سرکشان من من نِی‌ام (مولانا) ١٥٥.

گوِیم سخن نغز که مغز سخن است ٥٩٨.

گِیرم اِین وحِی نبِی گنجور نِیست (مولانا) ٤٨٣، ٤٩٦.

ما چو چنگِیم و تو زخمه مِی‌زنِی (مولانا) ٨٦.

ما عدم‌هاِیِیم و هستِی‌ها نما (مولانا) ٦٢٠.

ما که باطن‌بِین جملۀ کشورِیم (مولانا) ٣٦٧.

ما نبودِیم و تقاضامان نبود (مولانا) ٨٧.

مسلمان گر بدانستِی که بت چِیست (شِیخ محمود شبسترِی) ٦٢٤.

مفتقرا متاب روِی از در او به هِیچ سوِی (غروِی اصفهانِی) ٤٧١.

مگر صاحب‌دلِی از روِی رحمت ٥٣٣.

من که ملول گشتمِی از نفس فرشتگان (حافظ) ١٩١، ٢٤٣، ٣٤٢.

من گنگ خواب دِیده و عالم تمام کر (شمس تبرِیزِی) ١٤٩، ٣٤٥، ٥٢٥.

من ملک بودم و فردوس برِین جاِیم بود (حافظ) ٣٢.

منبسط بودِیم و ِیک گوهر همه (مولانا) ٦٥٢.

مو آن بحرُم که در ظرف آمدستُم (باباطاهر عرِیان) ٦٤٩.

موج درِیا چون به امر حق بتاخت (مولانا) ٦١.

موسِئِی نِیست که دعوِی أنَا الحق شنود (ملاّ هادِی سبزوارِی) ٦٤٧.

مهر خوبان دل و دِین از همه بِی‌پروا بُرد (علاّمه طباطباِیِی) ٢٤٤.

نطق آب و نطق خاک و نطق گل (مولانا) ٦٠.

نظر کردن به دروِیشان منافِی بزرگِی نِیست (حافظ) ٤١.

نور خورشِید ار بِیفتد بر حَدَث (شِیخ محمود شبسترِی) ٦٢٤.

نه هرکه چهره برافروخت دلبرِی داند (حافظ) ٦٤١.

وجود اندر کمال خوِیش سارِی است (شِیخ محمود شبسترِی) ٦٢٢.

ور مثالِی خواهِی از علم نهان (مولانا) ٣٤٥.

هان اِی دل عبرت بِین، از دِیده نظر کن هان (خاقانِی شروانِی) ٢٩٧.

هرچه مِی‌گوِیم به قدر فهم توست (مولانا) ٥٢٨.

هم توِیِی اِی قدِیم فرد إله ٥٩٩.

هم‌چنِین بادِ اجل با عارفان (مولانا) ٦١.