افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٦٤٢ - تعارض بِین مسئلۀ وحدت وجود و نظرِیّۀ صاحب مقاله در جواز خطا و بطلان در وحِی نبوِی
|
تو
بندگِی چو گداِیان به شرط مزد مکن |
||||||
|
که دوست خود روش بندهپرورِی داند |
||||||
|
غلام همّت آن رند عافِیت سوزم |
||||||
|
که در گداصفتِی کِیمِیاگرِی
داند |
||||||
|
وفا و عهد نکو باشد ار بِیاموزِی |
||||||
|
وگرنه هرکه تو بِینِی ستمگرِی داند |
||||||
|
بباختم دل دِیوانه و ندانستم |
||||||
|
که آدمِی بچهاِی شِیوۀ
پرِی داند |
||||||
|
هزار نکتۀ بارِیکتر ز مو
اِینجاست |
||||||
|
نه هرکه سر بتراشد قلندرِی داند |
||||||
|
مدار نقطۀ بِینش ز خال توست مرا |
||||||
|
که قدر گوهر ِیکدانه جوهرِی داند |
||||||
|
به قدّ و چهره هر آنکس که شاه
خوبان شد |
||||||
|
جهان بگِیرد اگر دادگسترِی داند |
||||||
|
ز
شعر دلکش حافظ کسِی بود آگاه |
||||||
|
که
لطف طبع و سخن گفتنِ دَرِی داند[١]و[٢] |
||||||
تعارض بِین مسئلۀ وحدت وجود و نظرِیّۀ صاحب مقاله در جواز خطا و بطلان در وحِی نبوِی
حال از گوِیندۀ اِین سخن، که علّت پرداختن به اِین نظرِیّه (خطا و بطلان در وحِی نبوِی) را در اعتقاد به وحدت وجود مِیداند،[٣] باِید پرسِید: ما که پس از سِی سال بحث و مدارسه در مبانِی فلسفِی و عرفانِی متوجّه اِین نظرِیّه نشدِیم، جنابعالِی بفرماِیِید رِیشۀ اِین اعتقاد چرند و مزخرف را در قاعده و مبناِی وحدت وجود به ما نشان دهِید تا متوجّه اشتباه خود در عدم فهم اِین نکته بشوِیم!
تعارض و تقابل بِین نظرِیّۀ حلول و اتّحاد و نظرِیّۀ خطاپذِیرِی وحِی
[١]. دِیوان خواجه حافظ شِیرازِی، طبع محمّد قزوِینِی و دکتر قاسم غنِی، ص ١٢٠.
[٢]. الله شناسِی، ج ٣، ص ١٧٥ـ٢٣٠.
[٣]. رجوع شود به ص ٥٨٣.