آمدند، به تو رسِیده است؟ در زمانِی که بر داود وارد شدند و داود از مشاهدۀ آنان هراسناک شد و آنان گفتند که: نگران مباش، ما دو نفر براِی دادخواهِی نزد تو آمدِیم، و ِیکِی از ما بر دِیگرِی ستم روا داشته است؛ پس در مِیان ما به حق قضاوت کن و از مسِیر عدل و انصاف خارج مشو و ما را به راه راست هداِیت و ارشاد نما!* اِین شخص که مِی‌نگرِی برادر من است و داراِی نود و نه عدد مِیش مِی‌باشد درحالِی‌که من فقط مالک ِیک مِیش مِی‌باشم، در عِین حال همان ِیک مِیش را مطالبه مِی‌کند و مِی‌خواهد از چنگ من به‌درآورد و با سخنان درشت و ناموزون، مرا مورد خطاب و عتاب قرار مِی‌دهد*

حضرت داود گفت: اِین برادر تو از جادّۀ انصاف خارج گشته است و با درخواست خود مبنِی بر ضمِیمه نمودن ِیک مِیش بر گوسفندان خود، به تو ظلم و ستم روا داشته است. البتّه اِین تازگِی ندارد، بسِیارند از شرکاء که نسبت به ِیکدِیگر ستم مِی‌کنند و از جادّۀ حق و عدل فاصله مِی‌گِیرند؛ مگر کسانِی که اِیمان به پروردگار آورده‌اند و عمل خود را بر طبق آن اِیمان صالح قرار داده‌اند، و اِیشان بسِیار اندک‌اند. در اِین هنگام داود متوجّه شد که در قضاوت اشتباه و عجله نموده است و بدِین وسِیله ما خواسته‌اِیم او را امتحان کنِیم، پس به سوِی پروردگار خود بازگشت و از او طلب بخشش و آمرزش نمود و به حال ذلّت و مسکنت و توبه درآمد* پس ما نِیز او را مورد مغفرت خوِیش قرار دادِیم و جاِیگاه او را نزد خود نزدِیک و نِیکو گردانِیدِیم* اِی داود، ما تو را خلِیفه و جانشِین خود در زمِین قرار دادِیم، پس در مِیان مردم حکم به حق و عدل نما و از هواِی نفس امّاره پِیروِی مکن تا تو را از راه خود به بِیراهه کشاند. آن کسانِی که از راه خدا منحرف گردند و به گمراهِی گرفتار آِیند به عذابِی شدِید مبتلا خواهند شد؛ زِیرا از روز قِیامت و جزاِی کردار خوِیش غفلت ورزِیده‌اند، و ِیکسره آخرت و حساب و کتاب و جزا را به فراموشِی سپرده‌اند.»

همان‌طور که از اِین آِیات مشهود است، اشتباه حضرت داود در امر قضاوت در مرتبۀ مثال و صور برزخِی روِی داده است؛ زِیرا ملائکه در مثال براِی انسان متمثّل مِی‌شوند، نه در جسمِیّت و ثقل.