آن ذات عارِی از هر رَِین و شَِین در ابدِیّت استقرار دارد. پس او اِین وصِیّت را براِی تک‌تک افراد ما انشاء نموده است، گرچه در فلان تارِیخ و فلان مکان و در شراِیط خاصِّی اِیراد گردِیده؛ و ما هر کدام جدا جدا و به تنهاِیِی وصِیّ آن بزرگوار محسوب خواهِیم شد و از ما دربارۀ آن در روز قِیامت بازخواست خواهند کرد.

جاودانگِی کلام امام معصوم علِیهالسّلام

و از اِینجا ما به رمز جاودانگِی کلام معصوم علِیهالسّلام و عدم جاودانگِی نسبت به ساِیر کلمات پِی مِی‌برِیم: کلام معصوم، کلامِی است که صدور آن در ظرف اَبد است، نه در ظرف معِیّن و تارِیخ خاص و مکان مخصوص.

معصوم در حقِیقت اطلاقِی بسر مِی‌برد،[١] و منسوب به زمان تولّد و وفات خود نمِی‌باشد. حقِیقت امام علِیهالسّلام در زمان و مکان نمِی‌گنجد و مافوق آن قرار دارد؛ و لذا همان‌گونه که اطاعت از امام حِی، حضرت حجةبن الحسن المهدِی ارواحنا لتراب مقدمه الفداء بر ما واجب، و مخالفت آن حرام مِی‌باشد، اطاعت و انقِیاد در قبال فرماِیشات ائمّه پِیش از آن حضرت نِیز عِیناً مانند انقِیاد و اطاعت از امام حجّت علِیهالسّلام واجب و لازم مِی‌باشد بدون ذرّه‌اِی کم و ِیا زِیاد. و بدِین لحاظ، با وفات امامِی از ائمّه و ظهور ولاِیت جدِید در امام بعد از آن، مهر بطلان و انتهاء تارِیخ بر فرماِیشات امام قبل زده نمِی‌شود و کلام او از نقطه‌نظر حجِّیت و اتقان عِیناً مانند کلام او در زمان حِیاتش مِی‌باشد؛ زِیرا هِیچ تفاوتِی بِین دو وجود ظاهرِی از دو امام نمِی‌باشد و فقط تفاوت در مدّت حِیات دنِیوِی و زندگِی ظاهرِی است، نه در اصل ولاِیت و علم و معرفت و امامت.

و دلِیل بر اِین مسئله، موضوع عصمت آنها است که بر هر مطلب و کلام و رفتارِی تعلّق گِیرد، آن مطلب و آن کلام و آن رفتار، به مُهر ابدِیّت و حِیات جاوِید

[١]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون حقِیقت اطلاقِی انسان و ظاهرِیت و مظهرِیت آن به دو اعتبار، و قصور عقل از ادراکات آن، رجوع شود به شرح فصوص الحکم، قِیصرِی، مقدمه، تعلِیقات، ص٣٢؛ شرح فصوص الحکم، ابن‌ترکه، ج ١، ص ٩٨.