وجود در ذات خود داراِی علم و حِیات و قدرت است و اِین خصوصِیّت نه به ماهِیّت، که به خود ذات وجود برمِی‌گردد. و چون وجود در همۀ عوالم نازلۀ از ذات، توسعه و شمول دارد، عالم مادّه را نِیز پس از مثال و برزخ شامل خواهد شد. پس همان حقِیقت علمِیّۀ در ذات وجود چنانچه به همۀ عوالم سراِیت مِی‌کند، به عالم مادّه نِیز سراِیت خواهد کرد؛ و الاّ خلف و استثناء محال خواهد بود، زِیرا وجود مادِّی از دائرۀ وجود مجرّد جدا نخواهد شد و تحقّق علم و حِیات و قدرت ـچنانچه در وجودات مجرّده استـ در آن نِیز ثابت خواهد بود. و الله العالم.

بارِی، اثبات تساوِی وجود با علم و حِیات و قدرت در ذات بارِی تعالِی، مقتضِی وجود آن در ساِیر موجودات نِیز مِی‌باشد؛ چه اِینکه موجودِ داراِی شعور و اختِیار در فعل و ترک باشد چون انسان، و ِیا نباشد. و از آنجا که اِین سه وصف از لوازم لاِینفکّ وجود است، در هر نقطه از عالم وجود که تعِیّن و تشخّصِی براِی وجود فرض شود لاجرم اِین اوصاف در آنجا نِیز حضور پِیدا مِی‌کند، چه بخواهند و چه نخواهند.

تبِیِین و اثبات توحِید افعالِی

اثبات توحِید اسمائِی و صفاتِی و افعالِی

و از اِینجا روشن مِی‌شود همان‌طور که موجودات خارجِیّه به لحاظ وجودشان که وجود معلولِی است، متّکِی و مستند به وجود علّت و ناشِی از آن هستند، اوصاف آنان نِیز به همِین برهان، مستند و متّکِی به اوصاف علّت و ناشِی از آن و منبعث از آن مِی‌باشد. زِیرا وصف ِیک شِیء معلول وجود آن شِیء است و وجود اشِیاء معلول وجود بالصّرافۀ ذات اقدس حق است؛ و از اِین جهت هر تحقّق خارجِیِ علم و حِیات و قدرت در هر نقطه از جهان هستِی، چه مجرّدات و چه عالم مادّه، به علم و حِیات و قدرت خداِی متعال برمِی‌گردد، و اِین است معناِی توحِید اسمائِی.

و از آنجا که صفات و به تبع آنها افعال موجودات ناشِی از اِین سه اسم علِیم و حِیّ و قدِیر است، پس هر آنچه در عالم هستِی ظهور خارجِی مِی‌ِیابد، در وصف و در فعل به خداِی متعال منتسب مِی‌باشد، و اِین همان توحِید صفاتِی و توحِید افعالِی است.