افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٩ - مقصود از تسبِیح و حمد پروردگار توسّط تمام موجودات عالم هستِی

باش تا خورشِیدِ حَشر آِید عِیان

تا ببِینِی جنبشِ جسمِ جهان

چون عصاِی موسِی اِینجا مار شد

عقل را از ساکنان إخبار شد

پارۀ خاک تو را چون زنده ساخت

خاک‌ها را جملگِی باِید شناخت

مرده زِین سوِیند و ز آن سو زنده‌اند

خامُش اِینجا و آن طرف گوِینده‌اند

چون از آن سوشان فرستد سوِیِ ما

آن عصا گردد سوِیِ ما، اژدها

کوه‌ها هم لَحنِ داودِی شود

جوهرِ آهن به کف مومِی بُوَد

باد، حمّال سلِیمانِی شود

بحر با موسِی سخن‌دانِی شود

ماه با احمد اشارَت‌بِین شود

نار، ابراهِیم را نسرِین شود

خاک، قارون را چو مارِی در کَشَد

اُستُنِ حَنّانه آِید در رَشَد

سنگ، احمد را سلامِی مِی‌کند

کوه، ِیحِیِی را پِیامِی مِی‌کند

جملۀ ذرّات عالم در نهان

با تو مِی‌گوِیند روزان و شبان

ما سمِیعِیم و بصِیرِیم و خوشِیم

با شما نامحرمان ما خامُشِیم

چون شما سوِیِ جمادِی مِی‌روِید

مَحرم جانِ جمادان کِی شوِید؟