در اِین آِیات، خداوند متعال از اعطاِی حکمت و علم، تعبِیر به وحِی نکرده است، درحالِی‌که هِیچ فرقِی با قضِیّه حضرت ِیعقوب نمِی‌کند. و ِیا در داستان تعبِیر خواب در زندان مِی‌فرماِید:

(وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيَانِ قَالَ أَحَدُهُمَا إِنِّي أَرَانِي أَعْصِرُ خَمْرًا وَقَالَ الْآخَرُ إِنِّي أَرَانِي أَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِي خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ نَبِّئْنَا بِتَأْوِيلِهِ إِنَّا نَرَاكَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ * قَالَ لَا يَأْتِيكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقَانِهِ إِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيلِهِ قَبْلَ أَنْ يَأْتِيَكُمَا ذَلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّي إِنِّي تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَهُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كَافِرُونَ * ... * يَا صَاحِبَيِ السِّجْنِ أَمَّا أَحَدُكُمَا فَيَسْقِي رَبَّهُ خَمْرًا وَأَمَّا الْآخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَأْسِهِ قُضِيَ الْأَمْرُ الَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيَانِ).[١]

«و همراه با ِیوسف، دو جوان دِیگر نِیز داخل زندان شدند. ِیکِی از آن دو نفر گفت: من در خواب چنِین دِیدم که شراب تهِیّه مِی‌کنم؛ و نفر دِیگر گفت: من در رؤِیا دِیدم روِی سر خود نان گذارده‌ام و پرندگان مِی‌آِیند و از آن نان برمِی‌دارند و مِی‌خورند. اِی ِیوسف، ما را از تأوِیل اِین رؤِیاها مطّلع فرما، زِیرا ما تو را از جملۀ پاکان و نِیکوکاران مِی‌پندارِیم*

ِیوسف فرمود: قبل از اِینکه طعام بِیاورند من شما را به تأوِیل و باطن اِین خواب‌هاِیِی که دِیده‌اِید مطّلع خواهم ساخت. اِین نکته را بدانِید که خداوندگار من علم تأوِیل رؤِیا را به من عطا فرموده است و من از پِیش خود چِیزِی به شما نمِی‌گوِیم. من از ملّتِی فاصله گرفتم که به خدا اِیمان نِیاورده‌اند و به روز آخرت کافر مِی‌باشند و حساب و کتاب و جزائِی را پس از مرگ، اعتقاد ندارند *...* اِی همراهان من بدانِید که تأوِیل رؤِیاهاِی شما اِین است که ِیکِی از شما از زندان خلاص خواهد شد و براِی پادشاه شراب آماده خواهد کرد، و امّا دِیگرِی را به دار مِی‌آوِیزند و پرندگان از سر او براِی خود غذا خواهند ساخت. اِین است حکم حتمِی و قطعِی و لاِیتغِیّر پروردگار که از من سؤال نمودِید.»

[١]. سوره ِیوسف (١٢) آِیات ٣٦ و ٣٧ و ٤١.