افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٦٩ - کِیفِیّت نزول وحِیهاِی متعدّد از مبدأ واحد بسِیط

پس از توضِیح اِین نکته به اِین مطلب مِی‌رسِیم:

اوّلاً: وحِیِی که توسّط جبرائِیل در هر زمان بر رسول خدا نازل مِی‌شده است، گرچه داراِی صورت‌ها و اشکال متفاوت بوده است، ولِی همۀ آنها حکاِیت از ِیک کتاب تشرِیع تدوِین‌شده و مبوّب دارد که هر روز صفحه‌اِی از آن کتاب براِی پِیامبر باز شده و قرائت مِی‌گردِید؛ نه اِینکه آن صفحه ابتدائاً بدون علم و آگاهِی و ارادۀ حق، از نو نوشته و انشاء شود، و به عبارت دِیگر، مسبوق به عدم باشد؛ زِیرا بر اِین فرض، انتساب آن به بارِی تعالِی ممتنع خواهد بود و در علم بارِی تعالِی جهل و ناآگاهِی راه نخواهد داشت.

و بدِین لحاظ است که مِی‌بِینِیم در قرآن از نزول دفعِی آن در شب قدر سخن به‌مِیان آمده است و در آِیۀ شرِیفه:

(إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ)؛[١] «ما قرآن را در شب قدر نازل کردِیم.»

خداِی متعال تصرِیح بر نزول قرآن (نه نور قرآن، و نه ابتداِی نزول قرآن، و نه اجمال قرآن؛ چنانچه برخِی به هر کدام آنها معتقد مِی‌باشند) با تمام آِیات و تمام تفاصِیل در شب قدر بر نفس رسولالله دارد. نفسِی که تمام کتاب مبِین را پِیش از گشوده شدن آن کتاب و پِیش از تورّق اوراق و پِیش از قرائت آِیه به آِیه و سطر به سطر آن، در ضمِیر و قلب خود محفوظ داشت تا بر حسب مناسبت‌ها و آماده‌شدن شراِیط بسط و اعلان، آن را بر مردم تلاوت کند. و لذا مِی‌بِینِیم امِیرالمؤمنِین علِیهالسّلام هنگام ولادت بر دستان رسول خدا سورۀ مؤمنون را تلاوت کرد.[٢] اگر قرآن کتابِی است که به عقِیدۀ اِین آقاِیان، مخلوقِ زمان خاص است، پس اِین تلاوت از کجا آمده است؟! لابد خواهند گفت که: اِین رواِیت از ناحِیۀ غالِیان شِیعه صدور ِیافته است!!

و ِیا در اِین آِیات شرِیفه که مِی‌فرماِید:

[١]. سوره قدر (٩٧) آِیه ١.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٣٥، ص ٣٦ و ٣٧.