افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٣٣ - قصد و نِیّت انسان هنگام تلاوت قرآن

داده است، و اگر ما به قصد انشاء، همان معناِیِی را که رسول خدا قصد مِی‌فرمود، قصد کنِیم نماز باطل خواهد شد!![١]

ِیعنِی ما در هنگام نماز باِید اِین‌طور نِیّت کنِیم که اِین سوره چون بر پِیامبر نازل شده است، ما نِیز مکلّف هستِیم قرائت کنِیم؛ و هِیچ ربطِی به ما ندارد! غافل از اِینکه لحاظ اِین معنا حتِّی براِی خود رسولالله مشکل مِی‌آفرِیند؛ زِیرا وقتِی رسول خدا در هنگام نماز مِی‌گوِید: (قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ)، از اِین کلمۀ (قل) چه معناِیِی را قصد مِی‌کند؟ دِیگر معنا ندارد که دوباره به خود بگوِید: (بگو!) زِیرا اِین کلمه دِیگر ارتباطِی به او ندارد و بلکه ابتدائاً به پروردگار ربط داشته است. و اگر براِی رسول خدا اِیراد ندارد، پس براِی ما هم اِیرادِی نخواهد داشت.

و ِیا اِینکه مثلاً گفته مِی‌شود:

در (إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ)[٢] در سوره حمد، نباِید آن را به قصد جدِّی گفت؛ زِیرا انسان هِیچ‌گاه نمِی‌تواند اِین معنا و مفهوم را در نفس خود متحقّق کند و در نتِیجه، کلام او مخالف با واقع و نفس او قرار خواهد گرفت و موجب بطلان نماز خواهد شد![٣]

ولِی از اِین نکته غفلت شده است که مقصود از: (إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ)، نه اِین است که هم‌اکنون بالفعل ما متّصف به اِین صفت مِی‌باشِیم و به مرتبه‌اِی از توحِید و اخلاص و عبودِیّت رسِیده‌اِیم که مانند پِیامبر و معصومِین علِیهمالسّلام در تمام شراِیط حِیات فقط و فقط از خداوند استعانت مِی‌جوِیِیم و فقط او را پرستش مِی‌نماِیِیم؛ بلکه به اِین معنا است که خداِیا ما هم‌اکنون خود را به اِین مسِیر و اِین

[١]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون اِین نظرِیّه و نقد آن، رجوع شود به رسالۀ اجتهاد و تقلِید، ص ٣٨١؛ گلشن اسرار، ص٨٨.

[٢]. سوره فاتحه (١) آِیه ٥.

[٣]. جهت اطلاع بِیشتر رجوع شود به رسالۀ اجتهاد و تقلِید، ص ٣٨١.