افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٢١ - تشخِیص صحّت و سقم مکاشفات باطنِیّه فقط توسّط عارف بالله

در اِین عرصه ناتوان و عاجزند.[١]

دربسِیارِی از قضاِیا که گفته مِی‌شود ائمّه علِیهمالسّلام، همچون امِیرالمؤمنِین و امام زمان و ساِیر ائمّه، بر شخصِی ظهور نموده‌اند و مطالبِی را به او القا کرده‌اند، همۀ اِینها کذب و باطل بوده است و شِیطان به صورت اِین نفوس مقدّسه بر نفس انسان القا مِی‌کند.[٢]

اِین‌جانب خود تصوِیرِی از اِین‌گونه مجالس که منتشر شده بود ملاحظه کردم و دِیدم که چگونه شِیطان با ِیک تردستِی و ظرافت خاصِّی نفوس بسِیارِی از افراد ناآگاه و غِیر مطّلع را فرِیب داده و آنها را مورد تسخِیر قرار داده و موجب سلب اختِیار و ارادۀ اِیشان شده است؛ درحالِی‌که چه‌بسا افراد فاضل و عالمِی در آن مجالس و محافل حضور مِی‌ِیافتند. ِیعنِی صورت مسئله به‌قدرِی واضح و روشن بوده است که حتِّی براِی حقِیر که کمترِین حظّ و نصِیبِی از حقاِیق عالم علوِی و انکشاف عوالم ربوبِی نبرده است و صرفاً با گذران و گذشت برهه‌اِی از عمر خود با اولِیاِی الهِی و عرفاء بالله دل‌خوش داشته است، کاملاً مشهود و ملموس و متِیقّن بود!

با توجّه به مطالب گذشته روشن شد که احتمال خطا و گمراهِی در مدرکات بشر، هم در صورت اوّل که اساس علم و ادراک بر وساطت اسباب ظاهرِی از قبِیل

[١]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون مِیزان بودن عارف بالله براِی تشخِیص مکاشفات رحمانِی از شِیطانِی، رجوع شود به جامع الأسرار، ص ٤٥٦.

[٢]. و امّا اِینکه در بعضِی از رواِیات آمده است: «شِیطان به صورت پِیامبر و ائمّه علِیهمالسّلام متجلِّی نمِی‌شود» براِی فردِی است که قدرت تشخِیص صورت شِیطانِی را از صورت معصوم علِیهالسّلام دارد و حربۀ اغواِی شِیطان بر او کارگر نمِی‌باشد؛ و امّا براِی ساِیر افراد از آنجا که ذات شِیطان، مکر و إغفال و إضلال است، از هر وسِیله و دامِی براِی انحراف فرد استفاده مِی‌کند.

[٣]. دِیوان حافظ، غزل ٤٦٦.