افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٩٠ - ارمغان تکنولوژِی براِی تکامل روحِی و ارتقاِی تمدّن بشرِی

جهان امروز، در راستاِی راززداِیِی از مجهولات و رفع مشکلات روحِی و تنگناِی فکرِی و حلّ عوِیصۀ روابط انسانِی، چه قدمِی به پِیش نهاده است؟! جوامع متمدّن دنِیا هرچه پِیش‌روتر، از اصول و مبانِی حِیات طِیّبه و زندگانِی بشرِی در فضاِی حکومت معنوِیّت و سِیطرۀ عقل و منطق، دورتر و منعزل‌تر است. و به عبارت دِیگر، ارمغان تکنولوژِی براِی تمدّن بشر، فرو غلطِیدن هرچه بِیشتر در دام زر و زور و تزوِیر و مکر و نفاق و خودمحورِی بوده است؛ و از بناِی روابط و اصول معاشرت انسان بر پاِیۀ مبانِی عقل و فطرت و وجدان، هِیچ خبرِی نمِی‌باشد! جلب منافع و دفع ضررها در حِیطۀ اقتدار و اختِیار بشر، صرفاً بر مدار خودمحورِی و أنانِیّت انسان قرار گرفته است.

آموزه‌هاِی اخلاقِی بزرگانِ از سلسلۀ بشرِیّت در اقوام و ملل گذشته و در ادِیان مختلف، همگِی به بوتۀ نسِیان و غفلت و إغماض سپرده شده است. جنگ و ستِیز و قتل و غارت و نهْب اموال و تدمِیر بلاد، نه براساس دفاع از مرز و بوم و کِیان اقوام، که براِی اِستِلاب امکانات و چپاول منافع و متملّکات ملّت‌هاِی مستضعف، انجام مِی‌پذِیرد.

مشکل اِینجا است که هرچه ذهن و فکر و توان بشر در صِرف تحصِیل رفاهِ بِیشتر و بهبود روابط دنِیوِی او صَرف مِی‌شود، از توجّه به ماوراءِ طبِیعت و پرداختن به رشد و تکامل روحِی و عطف نظر به مسائل اخروِی، بِیشتر بازمِی‌ماند. اِین حقِیقت، حتِّی از قلم خود نوِیسندگان غرب، تراوش نموده است که: «به هر مقدار که در تکنِیک پِیش رفتِیم، از خود دور شدِیم.»

اکتشافات علمِی و اختراعات بشر امروز، به‌جاِی حلّ معضلات جامعه و همسوِیِی با حرکت و نظام اجتماعِی بشر در راستاِی وصول به اهداف متعالِی، در خدمت نهب و نابودِی مظلومِین و مستضعفِین و افراد بِی‌گناه درآمده است.

وساِیل و ابزار دفاع در برابر هجوم و ِیورش دشمنان، تبدِیل به اهرِیمنِی شده است که به‌واسطۀ آن، جان صدها بِی‌گناه از زن و مرد و کودک و پِیر، در زمِین و