البتّه در اِین فرض، تهِیّؤ و طهارت و مراتب قُربِ رسولالله، زمِینه و بستر مناسبِی براِی تلقِّی وحِی شمرده مِی‌شود. و به عبارت دِیگر: در اِین تصوِیر، رسولالله حکم پِیک، و قرآن نامه، و خداِی متعال نگارندۀ آن به حساب مِی‌آِیند؛ ولِی پِیکِی با طهارت و امِین که در ابلاغ نامه، نهاِیت امانت و صداقت و درستِی را إعمال نموده است، نه بِیش از اِین.

در اِین صورت دوّم، گرچه استناد وحِی صرفاً به خداِی متعال خواهد بود و از ناحِیۀ بشرِی هِیچ دخل و تصرّفِی در آن راه نخواهد داشت ـچنانچه در تصوِیر اوّل چنِین مِی‌نمودـ و رسول خدا در اِین تصوِیر، صرفاً فردِی شاِیسته و منزّه و همچون آِینه‌اِی صاف و بِی‌غلّوغش مِی‌باشد که دقِیقاً و کاملاً صورت‌هاِی منعکسه در خود را بدون تغِیِیر و تبدِیل براِی مخاطب برملا مِی‌سازد، و بدِین جهت است که در اِین آِینه از ساِیر آِینه‌ها امتِیاز و افتراق پِیدا مِی‌شود و صورت‌هاِی منتقشه در اِین آِینه مِی‌توانند حجّت و دلِیل به سوِی واقع قرار گِیرند، و آِینه‌هاِی دِیگر چنِین ارائه و ابلاغِی را ندارند و تراوشات معانِی از آنها فاقد ارزش و اعتبار علمِی مِی‌باشد؛ ولِی باِید اعتراف نمود که در اِین فرض باز حقِیقت وحِیانِی و کِیفِیّت ارتباط آن با نفس ولِیّ خدا آن‌طور که باِید و شاِید جاِیگاه حقِیقِی خود را باز نِیافته است، و صورتِی عامّهپسند و به دور از دغدغه و تشوِیش نقد و اشکال به خود گرفته است. چنانچه عامّۀ مردم در فهم و معرفت پدِیدۀ رسالت و پِیامبران الهِی چنِین مِی‌پندارند و بر اِین روش معتقد مِی‌باشند.

در اِین تصوِیر، پدِیدۀ وحِی همچون کلمات و عباراتِی است که از ناحِیۀ انسان بر سمع و ادراک طوطِی القاء مِی‌شود و او همان کلمات و الفاظ را بدون کم و زِیاد، در نفس خود حفظ و ذخِیره مِی‌سازد و در وقت دِیگر آن را ابراز مِی‌نماِید و خود هِیچ نقشِی در اِیجاد اِین الفاظ و عبارات و خلق آنها ندارد. و در اِین تصوِیر، طوطِی صرفاً مقلّد خواهد بود نه چِیز دِیگر.

بلِی، فرق و امتِیازِی که در اِینجا هست اِین است که اِین جنبۀ تقلِید و پِیروِی