و البتّه ناگفته نماند ـچنانچه قبلاً گذشتـ رسول خدا در ابلاغ اِین آِیات به امّت، حکم واسطه و درِیچۀ فِیض و وسِیلۀ مستعد و قابل را دارد، و نفس او به عنوان جاِیگاه نزول قرآن براِی تمامِی افراد بشر تا روز قِیامت واقع شده است، و آنچه بر او نازل شده است براِی تمامِی افراد بشر نازل شده است، و به هر آنچه او مورد خطاب قرار مِی‌گِیرد جمِیع بنِی‌آدم مورد خطاب قرار مِی‌گِیرند، مگر در مواردِی که اختصاص به شخص او دارد.

عمومِیّت خطابات قرآن به سبب نماِیندگِی پِیامبر در قبول وحِی از جانب همۀ افراد تا روز قِیامت

بنابراِین نفس رسول خدا را مِی‌توان به فردِی تشبِیه کرد که نماِیندگِی از عدّۀ زِیادِی را براِی انجام کارِی به عهده گرفته است. در اِین‌صورت، کلام او کلام آن افراد، امضاء او امضاِی آن اشخاص، أفعال و کردار او از جنبۀ حقوقِی، أفعال و کردار ساِیرِین محسوب خواهد شد. پس نفس رسول خدا آِینه‌اِی است که خداوند در انعکاس حقاِیق وحِیانِی بر آن آِینۀ صاف و بِی‌غش، با تمام افراد در تعامل است و به همۀ افراد خطاب مِی‌کند و همۀ افراد را تا روز قِیامت مورد عتاب و تشوِیق قرار مِی‌دهد و با تک‌تک افراد گفتگو مِی‌کند و بر آنها افاضه مِی‌کند؛ و در اِین قسمت، هر کس به مقدار وسعت اطّلاعات و مِیزان ادراک و شعور و مرتبۀ نفسانِی او و رتبۀ روحانِی او، از اِین وحِی الهِی بهره‌مند مِی‌گردد و به همان مقدار با رسول خدا وجه مشترک پِیدا مِی‌کند.

طبِیعِی است آن که در جمِیع مراتب وحِی همواره همگام و همراه با آن حضرت مِی‌تواند باشد و به همان افق و عرصه‌اِی که او گام نهاده است او نِیز گام مِی‌گذارد، وجود امام معصوم علِیهالسّلام است که در مسئلۀ درِیافت حقاِیق وحِیانِی دوشادوش رسول خدا در سِیر و حرکت مِی‌باشد، و پس از امام علِیهالسّلام نوبت به عرفاِی الهِی و اولِیاِی ربّانِی مِی‌رسد؛ و پس از آنها دِیگر هر کسِی به مِیزان مرتبت خود از اِین سفرۀ گستردۀ معرفت توشه برمِی‌دارد.

از اِینجا استفاده مِی‌کنِیم: اِینکه در کلام معصوم علِیهالسّلام و نِیز در توصِیۀ عرفاِی الهِی وارد است که: «هنگام قرائت قرآن باِید چنِین تصوّر نمود که خداِی متعال