افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٣٢ - قصد و نِیّت انسان هنگام تلاوت قرآن

از اِینجا است که بسِیارِی از فقهاء عظام بر بطلان تقلِید از فقِیه و مجتهد مِیّت فتوا داده‌اند و به‌درستِی هم فتوا داده‌اند.[١]

فرق بِین فرماِیش امام معصوم و بِین کلام فقِیه

فرق بِین امام معصوم و بِین فقِیه در اِین است که کلام امام معصوم تا روز قِیامت از صلابت و اتقان و اعتبار شرعِی و عقلِی برخوردار است، چه امام زنده باشد ِیا نباشد؛ امّا کلام مجتهد، نه در زمان خود از حجِّیت ذاتِیه برخوردار بود و نه در زمان وفات، لکن در زمان حِیات از حجِّیت تنزِیلِیّه و اعتبارِیّه از ناحِیۀ شرع برخوردار بوده است.

و لذا تقلِید از مجتهد مِیّت ـهرکه مِی‌خواهد باشدـ باطل است؛ چون فتواِی او کلام بشرِی است نه وحِیانِی، گرچه از منابع وحِیانِی، چه آِیات قرآن و چه احادِیث معصومِین بهره گرفته باشد. چنانچه شرح اِین مطلب در مبحث علم از سه فصل گذشته مذکور شد.[٢]

معناِی جاودانگِی قرآن

بر اِین اساس، جاودانگِی قرآن به معناِی حضور آن براِی فرد فرد افراد در مرأِی و منظر آن شخص است؛ چنانچه فرموده‌اند:

قرآن را به نحوِی قرائت کن که گوِیا خداوند قارِی، و تو مستمع آن کلمات و عبارات مِی‌باشِی.[٣]

قصد و نِیّت انسان هنگام تلاوت قرآن

حال بنگرِید بِین اِین تفکّر و بِین اِین مطلب که گفته مِی‌شود:

انسان در وقت نماز نباِید به سوره‌ها و آِیات قرآن به قصد انشاء توجّه کند و آنها را با اِین نِیّت تلاوت کند، زِیرا اِین آِیات بر پِیامبر نازل شده است نه بر ما. و خداوند مثلاً در سورۀ (قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ)،[٤] پِیامبرش را مخاطب قرار

[١]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون عدم جواز تقلِید از مجتهد مِیّت ابتدائاً و استدامتاً، رجوع شود به ولاِیت فقِیه در حکومت اسلام، ج ٢، ص ٥٩؛ رسالۀ اجتهاد و تقلِید، ص ٧٦، فصل چهارم.

[٢]. شرح مبسوط اِین مسئله در اجتهاد و تقلِید، از مرحوم علاّمه والد آمده است.

[٣]. الفتوحات المکِّیه، ج ١، ص ٤٢٥.

[٤]. سوره إخلاص (١١٢) آِیه ١.