والد معظّم ما علاّمه طهرانِی ـرضوان الله علِیهـ از جمله افرادِی است که چه در زمان حِیات و چه پس از ممات همواره در معرض اِین‌گونه حملات و تهمت‌ها و خدنگ مکر و نفاق بسر مِی‌برده است. در زمان حِیات، نامه‌هاِی سراسر فحش و ناسزا با الفاظِی رکِیک که فقط در شأنِیّت ِیک منحطّ اخلاقِی از زمرۀ اوباش مِی‌باشد، براِی اِیشان مِی‌فرستادند و معلوم بود که انشاء و کِیفِیّت ترکِیب کلمات از اشخاص به ظاهر اهل علم صدور ِیافته است، نه افراد عادِی.

ِیکِی در کتاب خود، کلام متِین و استوار اِیشان را دربارۀ استاد سلوکِی خوِیش، مرحوم آِیةالله العظمِی حاج شِیخ محمّدجواد انصارِی همدانِی ـقدّس الله سرّه العزِیزـ که فرمودند: «من هرگاه به اِین مرد بزرگ نظر مِی‌انداختم، گوِیِی به پِیامبر نظر انداخته‌ام!»[١] را به باد استهزاء و سخره مِی‌گِیرد و با تمسّک به حکاِیتِی از مرحوم انصارِی دربارۀ ِیکِی از عرفاء بالله و اولِیاِی الهِی به نام معصوم‌علِی‌شاه دکنِی، آن مرحوم را مورد طعنه و سخرِیّۀ خوِیش قرار مِی‌دهد و با ادعاء اِینکه اِین شخص (معصوم‌علِی‌شاه) که از هند به اِیران آمده است و در آن زمان هند تحت استعمار انگلِیس، جواسِیس خود را در صورت‌ها و اشکال مختلف به بلاد اسلامِی گسِیل مِی‌داشت، بنابراِین معصوم‌علِی‌شاه نِیز باِید جاسوس انگلِیس باشد که براِی اجرا و اِیفاء نقشه‌هاِی مستعمرِین و گل‌آلود نمودن آب به اِیران مأمورِیت ِیافته است!

مگر هر کس از هند به اِیران بِیاِید الزاماً باِید جاسوس انگلِیس باشد؟! اِینان با ترکِیب و امتزاج هر رطب و ِیابسِی سعِی در تحرِیف حقاِیق و اخفاء نور هداِیت و کتمان آثار حِیات‌بخش و احِیاءکنندۀ روح و روان اولِیاِی الهِی دارند، و به هر وسِیله‌اِی از نشر آثار و احِیاء ذکر آنان جلوگِیرِی به عمل مِی‌آورند.

فرماِیش آِیةالله خامنه‌اِی دربارۀ حضرت علاّمه طهرانِی رحمة الله علِیه

روزِی پس از ارتحال مرحوم والد ـقدّس سرهـ به اتّفاق ساِیر اخوان در

[١]. روح مجرّد، ص ٦٨٣.