قرائت سورۀ توحِید، نفس و سرّ خود را به حقِیقت و واقعِیّت خارجِی سورۀ توحِید پِیوند نمِی‌زدند؟ مگر سورۀ توحِید بر آنها نازل شده بود؟ و ِیا هنگام قرائت آِیاتِی که با (قُل) شروع مِی‌شود، چه نِیّت و قصدِی مِی‌کردند؟ عجبا! چگونه است که حتِّی ِیک رواِیت از اِین کشف غرِیب و عجِیب از ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام به دست ما نرسِیده است، درحالِی‌که هر روز تمام مسلمِین و شِیعِیان هفده بار حدّاقل به قرائت سورۀ حمد و چه‌بسا سورۀ توحِید اشتغال دارند؟! در تمام کتب و مجامِیع رواِیِی حتِّی ِیک رواِیت و حدِیثِی که به انسان اِین مطلب را گوشزد کند ندارِیم.

توجّه به معانِی آِیات و اذکار واردۀ در نماز، شرط اصلِی صعود و ارتقاء روح و ملکوت نماز به سوِی عالم قرب و تجرّد است؛ و بدون آن حتِّی از سقف منزل عبور نخواهد کرد.

عدم اختصاص آِیات الهِی به مشافهِین به خطاب

و طُرفه اِینکه برخِی، اصلاً حجِّیت آِیات و مفاهِیم قرآن کرِیم را براِی ساِیر افراد از مخاطبِین در زمان رسول خدا انکار کرده‌اند و حجِّیت آن را مخصوص کسانِی مِی‌دانند که در زمان نزول وحِی در کنار رسول خدا و در مجلس آن حضرت حضور داشته‌اند. و به اصطلاح، حجِّیت ظواهر کتاب مخصوص به مشافهِین بالخطاب است، و کسانِی که در زمان نزول قرآن در خدمت رسول خدا نبودند و در ساِیر بلاد سکنِی داشتند و نِیز افرادِی که پس از نزول قرآن دِیده به جهان گشوده‌اند، از اِین سفرۀ انعام الهِی محروم مِی‌باشند و صرفاً به‌عنوان استحباب، براساس رواِیات مأثوره باِید به قرآن توجّه نماِیند.[١]

آِیا اِین مطلب دربارۀ ائمّه علِیهمالسّلام نِیز که حدود سه قرن پس از نزول قرآن، از اِین کتاب آسمانِی و وحِیانِی استفاده و استناره مِی‌نمودند، صادق است؟ و آِیا اِین آِیات به‌واسطۀ عدم حضور آنان از حجِّیت ساقط شده است؟ و اگر گفته شود مسئلۀ امام به‌واسطۀ اطّلاع و معرفت به وحِی، از ساِیر افراد جدا است؛ پس چرا ائمّه

[١]. جهت اطلاع بِیشتر رجوع شود به رسالۀ اجتهاد و تقلِید، ص ٧٩.