افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٤٨ - تبِیِین علّت جهانشمولِی قرآن و اعتقادات دِینِی و احکام شرعِی زمان رسول خدا تا روز قِیامت

متعال را در همۀ امور، و حسّ نوع‌دوستِی و کمک به فقراء و خروج از زِیّ تفاخر و تکاثر، و تذکّر مواقف حساب و کتاب و حشر و نشر در عالم آخرت را موجب شود؛ امروزه بدون انجام اِین کارها و صرفاً با توجّه به پِیشرفت فرهنگِی و نموّ عقلانِی، ما مِی‌توانِیم به اِین اهداف و مقاصد دسترسِی پِیدا کنِیم و به رواِیتِی که از رسول خدا به امِیرالمؤمنِین علِیهماالسّلام نقل شده است جامۀ عمل بپوشانِیم:

ِیا علِی، إذا رأَِیتَ أنّ الناسَ ِیتقرَّبون إلِی بارئِهم بأنواعِ البرّ، فتقرَّبْ إلِیه بعقلِک تَسبِقْهُم![١]

«اِی علِی، اگر مشاهده کنِی که مردم با انجام اعمال شاِیسته به‌سوِی پروردگارشان رهسپار و تقرّب مِی‌جوِیند، تو با به‌کار انداختن و استفاده از عقلت خود را به خدا نزدِیک گردان تا از آنان سبقت گِیرِی!»

و بر همِین قِیاس، تمام احکام امروزه اعتبار و مشروعِیّت خود را از دست خواهند داد؛ و اِین ِیعنِی نسخ شرِیعت.

و اگر گفته شود: در احکام عبادِی ما مکلّف به انجام آنها مِی‌باشِیم، و در ساِیر احکام و قوانِین، مطابق با تقاضا و مقتضاِی روز و همگونِی با سازمان حقوق بشر عمل مِی‌کنِیم!

پاسخ آن است: اِین تفرقه به چه ملاکِی صورت مِی‌پذِیرد؟ اگر احکامِی که مشمول نسخ و محو مِی‌باشند، به‌واسطۀ بشرِی‌بودن پِیامبر است و معلول تجربۀ زمانه خوِیش، پس احکام عبادِی هم مشمول همِین تجربه خواهند بود نه چِیز دِیگر؛ زِیرا هر دو قسم از احکام از ِیک منشأ سرچشمه مِی‌گِیرند و آن منشأ، بشرِیّت است و تجربه‌اِی که حاصل فرهنگ و عربِیّت آن دوره از تارِیخ بوده است و با همان تجربه نماز در ذهن پِیامبر صورت‌بندِی شده است و با همان تجربه روزه و حج و خمس و زکات و امر به معروف و نهِی از منکر در قوّۀ خِیال آن حضرت نقش بسته است، و

[١]. الوافِی، ج ١، ص ١٠٢؛ مشکاة الأنوار، ص ٢٥١، با قدرِی اختلاف.