افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٦٤ - اشعار ابنفارض مصرِی دربارۀ وحدت ذاتِی حق با موجودات

اسماء و صفات و لوازم آن که همان اعِیان ثابته هستند، با انسان معِیّت دارد.»

اشعار عرفاء بالله دربارۀ وحدت ذاتِی حق با موجودات

در اِینجا مناسب است به برخِی از اشعار عرفاء بالله دربارۀ وحدت ذاتِی حق با موجودات اشاره شود:

بنابراِین ملائکه که بر حضرت آدم علِیهالسّلام سجده نمودند، نفس ظهور ذاتِی حق را در اِین وجود مشاهده نمودند و خواهِی نخواهِی نسبت به آن سجده و خضوع نمودند؛ پس اِین امر از جانب پروردگار ِیک امر تشرِیعِی اعتبارِی نبوده است، بلکه ِیک امر مولوِی منتزع و منبعث از ِیک حقِیقت تکوِینِیّه و ِیک حادثۀ واقعِی بوده است، و ملائکه مِی‌باِیست در قبال چنِین وجودِی سر به سجده فرود آورند و در برابر او اظهار ذلّت و پستِی نماِیند.

اشعار ابن‌فارض مصرِی دربارۀ وحدت ذاتِی حق با موجودات

عارف عظِیم و والاِی شهِیر، حضرت ابن‌فارض مصرِی در اِین مورد مِی‌فرماِید:

[١]. روح مجرّد، ص ٣٨٦.

[٢]. مستفاد از الکافِی، ج ٢، ص ٣٥٢، حدِیث قدسِی:

«ما تقرَّب إلِیّ عبدِی بشِیءٍ أحَبَّ إلِیّ مِن ما افترَضتُ علِیه، و إنَّهُ لَِیتقرَّب إلِیّ بالنافلة حتِّی أُحِبَّه؛ فإذا أحبَبتُه، کنتُ سمعَه الّذِی ِیسمَع به و بصرَه الذِی ِیُبصِرُ به و لِسانَه الّذِی ِیَنطِق به و ِیده الذِی ِیبطش بها...» ـالحدِیث. &span class="no-content"&ï