افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٦ - اشعار جناب مولانا در نفِی جبر و اثبات جبّارِیت حق تعالِی

ور تو گوِیِی غافل ست از جبرِ او

ماه حق پنهان شد اندر ابرِ او

هست اِین را خوش جواب ار بشنوِی

بگذرِی از کفر و در دِین بِگْروِی

حسرت و زارِی گه بِیمارِی است

وقت بِیمارِی همه بِیدارِی است

آن زمان که مِی‌شوِی بِیمار تو

مِی‌کنِی از جرم استغفار تو

مِی‌نماِید بر تو زشتِیّ گنه

مِی‌کنِی نِیّت که باز آِیم به ِرَه

عهد و پِیمان مِی‌کنِی که بعد از اِین

جز که طاعت نبوَدم کارِ گزِین

پس ِیقِین گشت اِینکه بِیمارِی تو را

مِی‌ببخشد هوش و بِیدارِی تو را

پس بدان اِین اصل را اِی اصل جو

هرکه را دردست، او بُردست بو

هرکه او بِیدارتر، پر دردتر

هرکه او آگاه‌تر، رخ زردتر

گر ز جبرش آگهِی زارِیت کو؟

بِینش زنجِیر جبّارِیت کو؟

بسته در زنجِیر چون شادِی کند

کِِی اسِیر حبس آزادِی کند؟

ور تو مِی‌بِینِی که پاِیت بسته‌اند

بر تو سرهنگان شه بنشسته‌اند