افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٣ - عدم فرق بِین افعال اختِیارِی و غِیر اختِیارِی در انتساب به حق تعالِی

(أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ * وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ)؛[١]

«آِیا بت و صنم‌هاِی را که با دست خود تراشِیده‌اِید عبادت مِی‌کنِید؟٭ درحالِی‌که خداوند هم شما را و هم آنچه را که ساخته و پرداخته‌اِید، خلق نموده است.(ِیعنِی محصولِی که از اِین عمل به‌دست آمده است و نتِیجۀ اراده و خواست شما و حرکت دست‌ها و جوارح شما است، مخلوق خدا و زاِیِیدۀ مشِیّت و ارادۀ او است؛ حال چگونه آن را در کنار خدا قرار داده و خدا را فراموش کرده‌اِید؟)»

در آِیه دِیگر نِیز مِی‌فرماِید:

(وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا).[٢]

در اِین آِیه مشِیّت و خواست انسان متأخّر از مشِیّت خداوند و معلول آن ذکر شده است، نَه علّت آن و نه در کنار آن. و اِین تأخّر، نه تأخّر زمانِی بلکه تأخّر رُتبِی و عِلِّی است.

عدم منافات توحِید افعالِی حق تعالِیٰ با افعال اختِیارِی انسان

عدم فرق بِین افعال اختِیارِی و غِیر اختِیارِی در انتساب به حق تعالِیٰ

اختصاص افعال غِیر اختِیارِی به پروردگار مثل صاعقه و زلزله و مرگ و زندگِی و گردش مهر و ماه و باران و انتاج درختان، و خارج ساختن افعال و کردار اختِیارِی از اِین داِیره و نسبت دادن آنها به اشخاص و موجودات داراِی شعور و ادراک و اراده، موجب اعتقاد به وجود دو اصل قدِیم، و محدودِیّت ذات اقدس حق در حِیطۀ وجودِی خوِیش، و نفِی صرافت و بساطت وجود از ذاتش، و در نتِیجه قول به ترکِیب و فقر و احتِیاج در ذات پروردگار و خروج از وجوب ذاتِی به امکان ذاتِی او خواهد بود.

بنابراِین مسئلۀ اختِیار مثل ساِیر مسائل و پدِیده‌ها و امور خارجِی منحصراً به ذات پروردگار برمِی‌گردد و هِیچ ذاتِی در پِیداِیش و خلق او به اندازۀ سر سوزنِی نمِی‌تواند دخالت داشته باشد.

[١]. سوره صافّات (٣٧) آِیه ٩٥ و ٩٦.

[٢]. سوره إنسان (٧٦) آِیه ٣٠.