افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٦٢ - اتّحاد ارادۀ رسول خدا بر نزول جبرائِیل با ارادۀ پروردگار

زِیرا رسول خدا که در انجام عبادت و قِیام به تکلِیف، به حرف اِین و آن توجّه نمِی‌کند و سرزنش آنان تأثِیرِی در حالات و افکار و تکالِیف او ندارد؛ بلکه به‌واسطۀ نفس و واقعِیّت خود کعبه است که پِیوسته حالت جذبه و کشش و انتظار را در وجود او شعله‌ور مِی‌نمود و او را به سوِی إتّجاه به کعبه در اشتِیاق و تمنّا نگه مِی‌داشت.

اِین مسئله مانند اِین است که در شراِیط کنونِی أعراب به ما بگوِیند: قبلۀ شما در سرزمِین ما قرار دارد! و به اِین وسِیله فخر و مباهات بنماِیند و خود را بر دِیگران فزونِی بخشند! حال ما باِید از خداوند تقاضا کنِیم که قبلۀ ما را در اِیران قرار دهد؟ و هر کشورِی قبلۀ خود را داخل همان کشور تعِیِین نماِید؟

بنابراِین، آِیۀ شرِیفه مِی‌رساند: با وجود علم و اطّلاع رسول خدا بر قبلۀ واقعِی که همان کعبۀ معظّمه است، براِی تحقّق اِین امر در خارج به صورت تکلِیف شرعِی، نِیاز به اذن و اجازه از ناحِیۀ پروردگار دارد و تا اذن از جانب ربوبِی صادر نشود، رسول خدا حقّ تشرِیع حکم به وجوب استقبال به سمت کعبه را نخواهد داشت؛ و اگر زودتر از ارادۀ پروردگار به اِین جهت اقدام نماِید، مورد بازخواست و عقوبت الهِی قرار خواهد گرفت.

اتّحاد ارادۀ رسول خدا بر نزول جبرائِیل با ارادۀ پروردگار

و در اِین‌صورت چه اشکالِی دارد که پس از صدور اذن و جواز تحوّل به سمت کعبه، رسول خدا جبرائِیل را مأمور به تنزِیل اِین واقعِیّت به صورت کلمات و آِیات نموده باشد؟ که در اِین‌صورت، ارادۀ رسول خدا بر تشرِیع اِین حکم، مقدّم بر ارادۀ جبرائِیل بر صورت‌بخشِی و شکل‌دادن اِین حقِیقت به صورت و شکل آِیه‌اِی از آِیات قرآن خواهد بود. و اِین است معنا و حقِیقت نزول جبرائِیل به اراده و مشِیّت رسولالله، و همِین است مفاد آِیۀ شرِیفه:

(وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ)؛[١] «و ما فرود نمِی‌آِیِیم مگر به اذن و اجازه و دستور از جانب پروردگارت.»

[١]. سوره مرِیم (١٩) آِیه ٦٤.