ذات عقول و ربط علمِی آنان با ذات خود به گفتگو مِی‌نشِیند؛ و اِیشان به‌واسطۀ اِین نجوا و تکلّم با پروردگار، چشمان و گوش‌ها و قلب‌هاِیشان به نور بِیدارِی و هشِیارِی و آگاهِی روشن و متلألئ گردِیده است.

اِین بندگان خالص و خاصّۀ ذات و حرِیم ربوبِی، مردم را به روِیکرد ِیا حالات و احوال ربوبِی ِیادآورِی مِی‌نماِیند و از مقام جلال و قهر او بِیم مِی‌دهند. اِینان به منزلۀ راهنماِیان در بِیابان‌ها مِی‌مانند؛ کسِی که بخواهد راه مستقِیم در پِیش گِیرد به او مِی‌نماِیانند و به رستگارِی و نجات بشارت مِی‌دهند، و کسِی که بخواهد به بِیراهه رود و به راست و چپ متماِیل شود، خطر سقوط و انحطاط را به او گوشزد مِی‌کنند و از هلاکت برحذر مِی‌دارند. و اِین‌چنِین‌اند که قابلِیّت و استعداد چراغ هداِیت بودن در ظلمات و تارِیکِی‌ها را پِیدا نموده‌اند و توان دلالت و رفع شبهه را در موارد مشتبه به‌دست آورده‌اند.»

توجّه به جملاتِ: «نجوا در حاقّ فکر و ذهن و تکلّم در باطن مراتب عقل»، حقِیقتِی از مراتب عالِیه و راقِیۀ وحِی را نسبت به بندگان خالص پروردگار به انسان مِی‌نماِیاند. و قابل توجّه‌تر اِینکه اِین افراد در دوران فترت و خالِی بودن زمِین از پِیامبر و حجّت الهِی مِی‌باشند که فقدان حضور و شهود پِیامبران و حجج الهِیّه را با وجود منِیر و مفِیض خود پُر مِی‌کنند و مردم را به همان مسِیر و راه و هدفِی سوق مِی‌دهند که پِیامبران الهِی و ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام به آن هدف و غاِیت، دلالت و دستگِیرِی مِی‌نماِیند.

تفاوت الهامات غِیبِی بر افراد با وحِی به صورت خاص بر پِیامبران الهِی

و بدِین جهت اگر شخص مذکور به‌جاِی تشبِیه وحِی به أشعار شعراء، تشبِیه به الهامات غِیبِی در نفس مخترعِین و مکتشفِین و ساِیر از صنوف مردم مِی‌نمود، مطلب به واقع نزدِیک‌تر مِی‌گردِید. ولِی نکتۀ پنهان در وحِی به صورت خاص اِین است که شخص مورد نظر مانند پِیامبر الهِی و ِیا ائمّۀ معصومِین و ِیا اولِیا و عرفاِی الهِی دقِیقاً به منشأ وحِی آگاه بوده و هِیچ شک و تردِیدِی در خود، چه در قسمت ِیافته‌هاِی درونِی و چه در قسمت مبدأ و منشأ اِین ِیافته، احساس نمِی‌کنند و به طور جزم و قطع از جاِیگاه و محلّ وحِی و الهامِی که بر آنها شده است خبر مِی‌دهند و