افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤١٠ - نقد مدّعاِی صاحب مقاله مبنِی بر ادراک مراد جدِّی پروردگار بهوسِیلۀ علوم تجربِی
حال در اِینصورت باز ما باِید بِیاِیِیم و اِین اسم را بر عرف زمان جاهلِیّت حمل کنِیم و دست از اِین کشف علمِی بردارِیم؟! آِیا معتزله اِین را مِیگوِیند؟
و اکنون نِیز در نقطۀ مقابل، طبق برخِی از آراء و تئورِیهاِی واهِیانه، خلقت انسان به نسلهاِی بسِیار بسِیار بعِید و منتهِی به حِیواناتِی چون مِیمون مِیگردد و اکتشافات علمِی وجود برخِی از انواع موجوداتِی که مِیتوانند به عنوان حلقۀ رابطۀ بِین اِین دو نوع از جاندار را تشکِیل دهند، چنِین مِینماِیند؛ امّا در قرآن کرِیم خلقت بشر را منحصراً به حضرت آدم علِیهالسّلام مرتبط مِینماِید و اصل و رِیشۀ اِین نوع از مخلوق را در انحصار خلقتِی خاص و منشأ معِیّنِی با خصوصِیّات وجودِی متماِیزِی مِیداند، که البتّه اِین خلقت در زمانِی نه چندان بعِید ِیعنِی حدود چند هزار سال پِیش تحقّق ِیافته است، که در آِیات به بنِیآدم تعبِیر شده است. در آِیهاِی مِیفرماِید:
(أُولَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا).[١]
«اِین پِیامبران از ذرِّیۀ آدم کسانِی هستند که مورد لطف و إنعام الهِی قرار گرفتند و از جمله کسانِی که آنها را با نوح در کشتِی قرار دادِیم و نِیز از ذرِّیۀ ابراهِیم و اسرائِیل و از جمله کسانِی که هداِیت کردِیم آنها را و برگزِیدِیم. وقتِی که آِیات خداوند بر آنها خوانده شود، به حال سجده به روِی زمِین مِیافتند و اشک از دِیدگان مِیبارند.»
در اِین آِیات تصرِیح دارد بر اِینکه نسل بشر از حضرت آدم ابوالبشر است و قبل از آن اگرچه ممکن است نسلهاِیِی از موجوداتِی مشابه با انسان وجود داشته باشد، امّا هِیچ ارتباط و مناسبتِی بِین اِین نسل و موجودات سابق بر او وجود ندارد.
و در اِینجا بعضِی از کشفِیّات در مقابل وحِی قرار گرفته و اِین حقِیقت ماوراء طبِیعِی را به چالش مِیکشد. مثلاً بهواسطۀ کشفِی که اخِیراً در برخِی از مناطق کوهستانِی
[١]. سوره مرِیم (١٩) آِیه ٥٨.