افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٣٩ - نقد کلام «پِیامبر واردات قلبِیّۀ خود را به سبب انتساب به خدا حجِّیت مِیداد و مِیپذِیرفت»

صورت تکلِیف، به مردم ابلاغ مِی‌نمود و آن را به خداِی متعال نسبت مِی‌داد نه به خود.[١]

باِید تصحِیح شود و گفته شود:

چون پِیامبر الهِی در کشف حقاِیق ربوبِی، آن پدِیده را از جانب خداِی متعال مِی‌داند و افاضۀ از جانب حق مِی‌شمرد و به اِین نکته ِیقِین و قطع دارد، بنابراِین به آن حجِّیت مِی‌بخشد و آن را به مردم ابلاغ مِی‌کند؛ حال چه آن پدِیده به صورت فرشته‌اِی از فرشتگان مقرّب بر نفس و ضمِیر او نازل شده باشد، و ِیا آن پدِیده بدون صورت فرشته بر قلب او افاضه شده باشد، و ِیا به‌واسطۀ فکر به آن حقِیقت رسِیده باشد، همۀ اِینها در ِیک رتبه و ِیک درجه و ِیک منزلت از حجِّیت و الزام و صحّت و اتقان قرار دارند.

چه رسول خدا به‌واسطۀ جبرائِیل و به صورت و شماِیل مثالِی او به سرزمِین کربلا برود و جرِیانات روز عاشورا را در وقتِی که فرزندش حسِین علِیهالسّلام چند ساله است مشاهده کند، و ِیا امِیرالمؤمنِین علِیهالسّلام در رؤِیا پس از مراجعت از صفِّین در زمِین کربلا آن واقعۀ منحصربهفرد در تارِیخ را ببِینند، و ِیا در مکاشفه صورت آن واقعه براِی امام معصوم ِیا ولِیّ الهِی منکشف گردد، و چنان‌که بر مرحوم آِیةالله العظمِی حضرت آقا سِیّد حسن مسقطِی در شب عاشورا ممثّل شد و تمام جرِیانات شب عاشورا در هنگامِی که قدرِی ِیخ خرِیده بود و براِی خانواده‌اش به منزل مِی‌برد منکشف گردِید و با خطاب و عتاب علمدار کربلا حضرت أبِی‌الفضل العباس روبه‌رو شد که فرمود: «نمِی‌بِینِی که الآن اِین ذرِّیۀ رسول خدا در عطش و تعب بسر مِی‌برند و تو براِی خانواده‌ات ِیخ خرِیده‌اِی؟!» و او آن ِیخ را بر زمِین مِی‌زند و با دست خالِی به منزل برمِی‌گردد، و ِیا مکاشفه‌اِی که براِی سالک دل‌سوخته عاشق

[١]. برگرفته از سفِیر حق و سفِیر وحِی، ص ٢٦؛ پاسخ آِیة الله منتظرِی ـرحمة الله علِیهـ به پرسش‌هاِیِی پِیرامون نظرِیۀ قرآن و وحِی عبدالکرِیم سروش، ذِیل «تفاوت علوم کسبِی و کشفِی».