شده، انسان دِیگر در نظر و توجّه به اِین اخبار و رواِیات، طوطِی‌وار به آنها نظر نمِی‌اندازد و از ادراک حقاِیق منطوِیه در آن، عاجز نمِی‌ماند، و در مقام تعارض با برخِی از رواِیات و اخبار دِیگر، کِیفِیّت جمع و جرح بِین آنان را به خوبِی تشخِیص مِی‌دهد و صرفاً با برخورد به ِیکِی از اِین موارد، فوراً علم و ادراک آن را به خدا و رسول و ائمّه نمِی‌سپارد و خود را از دغدغه و صعوبت پاسخ‌گوِیِی به شبهات افراد نمِی‌رهاند؛ بلکه حقِیقتاً و واقعاً اِین معارف عرش‌بنِیان مکتب تشِیّع را ـکه ثمرۀ خون‌دل‌ها و گرفتارِی‌ها و دربه‌درِی‌ها و شهادت‌ها و نهب و غارت‌ها و مصائب اهل‌بِیت عصمت و طهارت در طول حدود سه قرن از تارِیخ اسلام استـ با تمام وجود خوِیش در عقل و فکر و برهان، و در قلب و ضمِیر و روح و سرّ، شهود و معاِینه مِی‌نماِید.

اگر کسِی به اندازۀ ِیک سر سوزن نه بِیشتر، همان دغدغۀ خاطر و احساس تعهّد و مسئولِیّت نسبت به دِین و مکتب رسول خدا را که در وجود مقدّس امام همام، علِیّبن موسِی الرّضا علِیهما و علِی آبائهما و أبنائهما الصّلاة و السّلام، که در آن رواِیت معروف و مشهور اِیشان در باب امامت و ولاِیت است،[١] داشته باشد اِین‌گونه گستاخانه و جسورانه از روِی جهالت و نفهمِی دست به قلم نمِی‌برد و اِین اراجِیف و هذِیان‌ها را بر صفحۀ کاغذ نمِی‌نگارد.

امروزه متأسفانه گوِیا ِیاوه‌سراِیِی، خود هنرِی شده است و انکار واقعِیّات و حقاِیق، افتخار به‌شمار مِی‌رود؛ و هرکه پا به عرصۀ بِیان و قلم نهاد چون متاعِی در بازار عرضۀ خوِیش ندِید، با حمله و هجمه بر مبانِی راستِین و اِیجاد شکّ و تردِید و اِیراد شبهه و احتمال، جاِی پاِیِی براِی خود تدارک مِی‌بِیند.

لزوم اِیجاد فضاِی حرِّیت و فرهِیختگِی فرهنگِی، براساس مبانِی متقن علمِی

بنده هِیچ‌گاه معتقد نبوده و نِیستم که انسان باِید در عرصۀ تبلِیغ و تروِیج، دنباله‌رو و مقلّد باشد! بلکه بالعکس، با تمام وجود از هنر ابداع و نوآورِی در تمام

[١]. رجوع شود به اسرار ملکوت، ج ١، ص ٢٤٣ـ٢٦٠.