قرِیحه و شاخصه بِی‌بهره‌اند؛ گرچه ممکن است ساِیر افراد داراِی استعدادهاِی شکوفا و نبوغانه‌اِی در زمِینه‌هاِی دِیگر چون رِیاضِی و شِیمِی و معمارِی و نقّاشِی و فلسفِی و فقهِی و غِیره‌اند، که چه‌بسا شاعران اصلاً و ابداً نصِیبِی از اِین استعدادها ندارند و در حلّ ِیک مسئلۀ عادِی رِیاضِی درمِی‌مانند و ِیا از حلّ ِیک مشکل فلسفِی عاجز مِی‌شوند. و نِیز بسِیارِی از مخترعِین و مکتشفِین که در عرصه‌هاِی مختلف علم و تکنِیک، آثار و بروزات چشم‌گِیرِی از خود به ِیادگار گذاشته‌اند، هِیچ‌کدامشان شاعر و سراِینده نبوده‌اند؛ و اگر گاهِی هوس سرودن شعر به ذهنشان مِی‌رسِید شاِید براِی به سجع و قافِیه درآوردن ِیک مضمون، روزها بلکه ماه‌ها صرف مِی‌نمودند، تازه معلوم نبود سروده چه از آب درمِی‌آمد!

بدِین لحاظ، تشبِیه‌ حقاِیق وحِیانِی به واردات قلبِی و ذهنِی شعراء در قالب کلِّی، قطعاً اشتباه است.

و اگر مقصود از تشبِیه، صرفِ ورود معانِی و تصوِیرات ذهنِی بر قلب و نفس از ِیک حقِیقتِی است که براِی انسان مسبوق به سابقه نبوده است و انسان احساس مِی‌کند اِین حقِیقت عالِی و معناِی رشِیق را با سعِی و کوشش و تلاش حاصل ننموده است، بلکه بر ضمِیر او افاضه شده است؛ اِین دِیگر اختصاص به شعر و شعراء ندارد، بلکه هر شخص در طول عمر خود، ده‌ها بار از اِین قسم واردات را در زندگِی خود تجربه کرده است و کاملاً متوجّه شده است که اِین مطلب بدون دخالت فکر و اندِیشه و تصوّرات و تصدِیقات او صورت پذِیرفته است.

نمونه‌هاِیِی که از الهامات غِیبِی بر نفوس بشر

اختراعِی که ِیک مخترع مِی‌کند و ِیا اکتشافِی که براِی او در ِیک معضل و غموض علمِی و غِیره حاصل مِی‌شود، قطعاً به‌واسطۀ جرقّه‌ها و خطوراتِی است که خود آنها نمِی‌دانند از کجا ِیک‌مرتبه حاصل شده‌اند، و پس از پِی‌گِیرِی آن خطورات مِی‌بِینند که به نتِیجه رسِیده‌اند.

ادِیسون مخترع و مکتشف معروف گفته بود:

اختراع، محصول نود و نه درصد تلاش بشرِی، و ِیک درصد الهام غِیبِی است.