افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٣٩ - اشکالات وارده بر کلام علاّمه طباطبائِی رضوان الله علِیه ذِیل آِیات خلق آدم

و ِیا داستان امِیرالمؤمنِین علِیهالسّلام در سرزمِین کربلا هنگام عزِیمت آن حضرت به جنگ صفِّین و دِیدن صحنۀ روز عاشورا را به عِینه هم‌چنان‌که بعداً اتفاق افتاده بود.[١]

و ِیا داستان بردن جبرائِیل رسول خدا را از خانۀ امّ‌سلمه در مدِینه به سرزمِین کربلا و دِیدن تمام وقاِیع و حوادث روز عاشورا، و برگرداندن آن حضرت و به ودِیعه نهادن خاک کربلا نزد ام‌ّسلمه و إخبار حضرت به اِینکه: «اگر اِین خاک تبدِیل به خون تازه گشت، بدان که فرزندم را به شهادت رسانده‌اند!» و تبدِیل خاک به خون تازه در بعدازظهر روز عاشورا در خانۀ امّ‌سلمه در مدِینه.[٢]

[١]ï فَقالَ نوحٌ: ”ِیا جَبرَئِیلُ، ما هذه النَّداوَةُ؟“ فَقالَ: ”هذا الدَّمُ!“ فَذَکَرَ قِصَّةَ الحُسَِینِ علِیهالسّلام و ما تَعمَلُ الُأمَّةُ ِبهِ، فَلَعَنَ اللهُ قاتِلَهُ و ظالِمَهُ و خاذِلَهُ.»

[١١٥]. الإرشاد، ج ١، ص ٣٣٢:

«عن جُوَِیرِِیَةَ بنِ مُسهِرٍ العبدِِیِّ قال: لمّا تَوَجَّهنا مع أمِیرالمؤمنِینَ علِیّ بن أبِی‌طالب علِیهالسّلام إلِی صِفِِّینَ فبَلَغنا طُفوفَ کربلاءَ، وَقَفَ علِیهالسّلام ناحِیةً من العسکر ثمَّ نَظَرَ ِیَمِینًا و شِمالًا و استَعبَرَ، ثمَّ قال: ”هذا واللهِ مُناخُ رِکابِهِم و مَوضِعُ مَنِِیَّتِهِم!“ فقِیلَ له: ِیا أمِیرالمؤمنِینَ ما هذا المَوضِعُ؟ فقال: ”هذا کربلاء، ِیُقتَلُ فِیه قَومٌ ِیَدخُلونَ الجَنَّةَ بِغَِیرِ حسابٍ!“ ثمَّ سارَ، فکانَ النّاسُ لاِیَعرِفونَ تَأوِِیلَ ما قال، حتِّی کان مِن أمرِ أبِی‌عبدالله الحسِینِ بنِ علِیٍّ علِیهالسّلام و أصحابِهِ بِالطَّفِّ ما کان.»

[٢]. الإرشاد، ج ٢، ص ١٣٠؛ بحار الأنوار، ج ٤٤، ص ٢٣٩:

«عن أُمِّ سلمة قالت: بِینا رسولالله ذاتَ ِیَومٍ جالِسًا و الحسِینُ جالسٌ فِی حَجرِهِ، إذ هَمَلَت عِیناهُ بِالدُّموعِ. فقُلتُ له: ِیا رسولالله، ما لِی أراکَ تَبکِی؟ جُعِلتُ فِداکَ. قال: ”جاءَنِی جَبرَئِیلُ فَعَزّانِی بِابنِِیَ الحسِینِ و أخبَرَنِی أنّ طائفةً من أُمَّتِی تَقتُلُهُ، لاأنالَها اللهُ شَفاعَتِی.“

و رُوِِیَ بِإسنادٍ آخَرَ عن أُمِّ سلمة رضِیَ اللهُ عنها أنَّها قالت: خَرَجَ رسولالله من عندِنا ذاتَ لِیلةٍ فغابَ عنّا طَوِِیلًا ثمَّ جاءَنا و هو أشعَثُ أغبَرُ و ِیدُهُ مضمومَةٌ، فقُلتُ له: ِیا رسولالله، ما لِی أراکَ شَعِثًا مُغبَرًّا! فقال: ”أُسرِِیَ بِی فِی هذا الوَقتِ إلِی مَوضِعٍ من العِراقِ ِیقالُ له کربلاءُ، فَأُرِیتُ فِیه مَصرَعَ الحسِینِ ابنِی و جماعةٍ من وُلدِی و أهلِ بَِیتِی، فَلَم أزَل ألقُطُ دِماءَهُم! فَها هو فِی ِیَدِی!“ و بَسَطَها إلَِیَّ فقالَ: ”خُذِیها فاحفَظِی بها!“ فَأخَذتُها فَإذا هِی شِبهُ تُرابٍ أحمَرَ فَوَضَعتُه فِی قارورَةٍ و شَدَدتُ رَأسَها و احتَفَظتُ بها. &span class="no-content"&ï