در اِینجا ممکن است پاسخ گوِیند که: خداِی متعال همان تارِیخ عربِی را که بشرِیّت پِیامبر آن را امضاء و تأِیِید نموده است، او نِیز تأِیِید، و احکام را بر همان تارِیخ مترتّب ساخته است.

ولِی اشکال لاِینحل اِینکه: خداِیِی که فرهنگ و سِیرۀ ِیک ملّت را بدون هِیچ رجحان و مزِیّتِی بر ساِیر ملل و اقوام تحمِیل کند، خدا نِیست!

تبِیِین علّت جهان‌شمولِی قرآن و اعتقادات دِینِی و احکام شرعِی زمان رسول خدا تا روز قِیامت

و بر اِین اساس، سخنانِی که مطرح شده است و ادراک رسول خدا را از محِیط تابع گذران زندگِی آن حضرت و ارتباط با مردم و پرورش فکر و ذهن پِیامبر در طول بِیست و سه سال دانسته‌اند، و تأسّف از اِینکه چرا عمر پِیامبر بِیش از اِین نبود، مثلاً به درازاِی تارِیخ تا با گذشت هر روز و هر ساعت از زمان تجربه‌اِی بر تجربه‌هاِی پِیشِین خود بِیفزاِید و دستاوردِی نوِین به ره‌ِیافته‌هاِی قبلِی خود اضافه نماِید،[١] همه و همه از درجۀ اعتبار و اتقان ساقط مِی‌شوند. زِیرا نفس پذِیرش خداِیِی بودن ِیافته‌هاِی پِیامبر، حال چه پِیامبر را بشر بدانِیم و تمام سخنان او را بشرِی صددرصد بشمارِیم ِیا او را اصلاً بشر ندانِیم و موجودِی ملکوتِی که صرفاً شباهتِی در تمثال و شماِیل با آدمِی داشته است و ِیا اِینکه او را بشرِی مؤِیّد و واصل و وارد حرِیم قدس حق و مطهّر و معصوم به حساب آورِیم، هم‌چنان‌که اِین‌چنِین بوده است؛ در هر سه مورد، مسئله و مطلب، مستقِیماً به پروردگار مستند مِی‌شود و او باِید پاسخ‌گوِی ضعف‌ها و سستِی‌ها و نقص‌ها و اشتباهات و مخالفت با فرهنگ‌ها و روش‌هاِی پسندِیده‌تر اقوام و ملل دِیگر و... باشد.

و در اِینجا ِیا باِید بپذِیرِیم که خداوند در تحمِیل اِین فرهنگ بر ساِیر فرهنگ‌ها راه ناصواب و ظالمانه را پِیموده است و هرچه را که از تجربۀ پِیامبر در مِیان اقوام و عشِیره و محِیط زندگِی خود تجربه نموده است، خواه صحِیح و خواه غلط، ساِیر ملل را تا روز قِیامت موظّف و مکلّف به اطاعت و پِیروِی از همان سنن و روش‌ها نموده

[١]. رجوع شود به بسط تجربۀ نبوِی.