مختلف و کشورهاِی گوناگون مانند رُم و اراضِی شام و غِیره مسافرت مِی‌کردند و از کِیفِیّت ترکِیب شهرها و تمدّن آن زمان به‌خوبِی اطّلاع داشتند؛ و بنابراِین آِیا بهتر نبود که وحِی بر چنِین افراد متمدّن و دنِیادِیده‌اِی نازل شود تا آنان با توجّه به شناخت ظرفِیّت‌ها در سراسر دنِیا بتوانند بهتر و رساتر پِیام وحِی را به مخاطبان برسانند؟!

از طرف دِیگر، چگونه است که پِیام اسلام، پِیامِی فراگِیر براِی تمامِی افراد در جمِیع اقطاع عالم از زمان بعثت پِیامبر تا روز قِیامت باشد، امّا مخاطبِین اِین پِیام فقط مشتِی افراد بادِیه‌نشِین و خِیمه‌نشِین، با تفکّر و فرهنگ خاصّ بادِیه‌نشِینان باشند؟! اِین تناقض را چگونه تفسِیر نماِیِیم؟

و از ناحِیۀ دِیگر، مگر قرآن و وحِی براِی ِیک عدّه افراد بِی‌سواد و بِی‌فرهنگ و بِی‌تمدّن نازل شده است تا چنِین تعبِیرها از مفاهِیم و آموزه‌هاِی وحِیانِی داشته باشد، و ساِیر افراد متمدّن و اندِیشمند و بابصِیرت و خبروِیّت از آن محروم باشند و ساِیر ملل و تمدّن‌هاِی پس از اِین، چه گناهِی کرده‌اند که در زمان نزول وحِی حضور نداشته و از مواهب آن محروم مِی‌باشند؟!

صراحت آِیات قرآن بر جاودانگِی و حجِّیت خطاب تمام آِیات براِی همۀ انسان‌ها تا روز قِیامت

درحالِی‌که طبق صرِیح آِیات قرآن، تک‌تک اِین آِیات براِی جمِیع افراد بشر تا روز قِیامت است، و براِی تمامِی افراد از عامِّی و عالم و جاهل و عارف، حجِّیت و سندِیّت دارد؛[١] و اگر قرآن به زبان و فرهنگ همان منطقه نازل شده بود دِیگر براِی ساِیر افراد نمِی‌توانست حجِّیت داشته باشد.

تالِی‌فاسدهاِی ادّعاِی نزول قرآن به زبان و فرهنگ خاصّ زمان نزول

و بر اِین اساس، چه اشکالِی دارد که ما از پِیش خود به‌جاِی واژه‌ها و کلمات و اصطلاحاتِی که در قرآن براِی زمان خاصّ نزول وحِی مورد استفاده قرار گرفته است، از کلمات و واژه‌ها و جملاتِی که مطابق با فرهنگ و لغت‌نامۀ جدِید و بِینش جدِید

[١]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون عمومِیّت خطابات قرآن براِی جمِیع افراد بشر تا روز قِیامت، رجوع شود به إشارات الأصول، ص ٢٧٨، أصول الفقه، شِیخ حسِین حلِّی، ج ٥، ص ٢٦٢، أنِیس المجتهدِین فِی علم الأصول، مِیرزا مهدِی نراقِی، ج ٢، ص ٧٣٤.