مکتب تشِیّع و مدرسۀ صادق آل‌محمّد با آغوش باز از همۀ عقائد و مبانِی با سعۀ صدر درخور خوِیش استقبال مِی‌کند، و هر سخن مثبت و متقنِی را پذِیرا شده و سخن و عقِیدۀ منافِی با حقِیقت را به برهان قاطع و حجّت مدلّل خود کنار مِی‌گذارد، و در اِین راستا هِیچ استثنائِی را نمِی‌پذِیرد.

جاِیگاه حضرت مولانا و آثار وِی در طرح مکتب اسلام براِی جوامع امروزِی

از زمان ظهور حضرت مولانا تاکنون بِیش از هفتصد سال مِی‌گذرد، نوشتجات او اعمّ از اشعار، رسائل و مقالات، همه و همه به زبان‌هاِی مختلف ترجمه و منتشر گردِیده است. در هر سخنرانِی و کنگرۀ علمِی، سخنِی زِیباتر و کلامِی متِین‌تر و دلنشِین‌تر است که از جملات و آثار مولانا در او بِیشتر ِیافت شود. و به‌طور کلِّی، طرح مکتب اسلام و به‌خصوص تشِیّع در مجامع غرب و شرق بِیش از آنکه مدِیون فقهاِی عامّه و خاصّه باشد، وام‌گذار ظهور مولانا در عرصۀ تفکّر اسلامِی و عرفانِی است.

امروزه دِیگر مولانا ِیک شخصِیّت منحصر در قرن هفتم و متعلّق به ِیک سرزمِین و فرهنگ خاص نِیست؛ او متعلق به فرهنگ اسلام و تشِیّع است و کسِی که از آن جناب و مطالبش اطّلاعِی ندارد، از مبانِی اصِیل و رشِیق اسلام خبرِی نخواهد داشت.

امروزه دِیگر مولانا در صورت ِیک عارف سنِّی و ِیا شِیعِی مطرح نِیست، تا ما اثبات کنِیم که از ما است و ِیا اهل‌سنّت دلِیل آورند که از اهل‌تسنّن است. مولانا امروز به صورت ِیک چهرۀ منحصر به فرد در تارِیخ فرهنگ اسلام ثبت شده است؛ حال ما بر سر ِیکدِیگر مِی‌کوبِیم که از اهل‌سنّت است ِیا شِیعه. سنّت و تشِیّع امروزه متأسفانه به صورت تحزّب و فرقه‌گراِیِی موجب سلب بسِیارِی از برکات و الطاف و نعمت‌ها شده است.

[١]ï از منبع و مصدر خبر ذکر کرده‌اند. آِیا با تهمت زدن به اِیشان و دروغ خواندن اِین مطالب، مِی‌توان به اهداف الهِی و قِیام به تکلِیف شرعِی دست ِیافت؟! آِیا اِین‌گونه حرکات، بِیش از آنچه که نمودار تعهّد و التزام به شعائر دِینِی و تبلِیغ مکتب اهل‌بِیت باشد، از مکنونات نفسانِی و حسّ ترفّع و برترِی‌جوِیِی و تعصّب جاهلِی و کتمان حقاِیق و بروز أنانِیّت و هواهاِی نفسانِی حکاِیت نمِی‌کند؟!