«و کسِی را ِیاراِی آن نِیست که به اِین راز آشنا گردد و از اِین مطلب سر درآورد، مگر افرادِی معدود و قلِیل از اولِیاء الله؛ پس اگر شخصِی از اِین گروه را دِیدِی که بر اسرار قدَر مطّلع گشته است، به او اعتماد کن، که اِین شخص همان مقرّب خاصّ درگاه احدِیّت از مِیان اهل الله و اولِیاِی الهِی است.

پس هر صاحب کشفِی اِین‌چنِین که صورتِی را مشاهده کند که به او القا شده است وقتِی که به معارف الهِیّه قبلاً آگاهِی نداشته است، و عطا مِی‌شود به او از حقاِیقِی که قبلاً دستش از آن خالِی بود؛ پس اِین صورت خود اوست نه غِیر او (ِیعنِی اِین صورت خارج از ذاتش نمِی‌باشد). پس اِین شخص از درخت نفس و ذاتش مِیوۀ خود را چِیده و برگرفته است؛ مانند صورت و شکلِی که از او در مقابل جسم شفّاف و صِیقل‌ِیافته نمودار مِی‌شود، که اِین صورت خود اوست نه چِیز دِیگر، مگر اِینکه محل و ِیا جاِیگاهِی که صورت نفس خود را در آن دِیده است، به‌واسطۀ دگرگونِی اِین محل و جاِیگاه، آن هم دگرگون شود.»

بطلان استشهاد صاحب مقاله به عبارت شِیخ اکبر محِیِی‌الدِّین

در اِینجا مشاهده مِی‌کنِیم صاحب مقاله شاهدِی را که براِی اثبات مدّعاِیش آورده چقدر از قضِیّه پرت و بِی‌ربط است و اصلاً ارتباطِی با مطلوب و مدّعاِی او ندارد.

محِیِی‌الدِّین با صراحت در فقرات گذشته توضِیح مِی‌دهد که: سالک به‌واسطۀ قرب به ذات حق و اطّلاع بر اسماء و صفات کلِّیه از سرّ قَدَر و اسرار نظام خلقت مطّلع مِی‌گردد و از آن ودِیعۀ الهِیّه که پِیوند او را با آنچه در نظام هستِی با آن مواجه مِی‌شود ـچه از حوادث و وقاِیع عالم مادّه و دار دنِیا و چه از مواجهه با مراتب کشف در سِیر عرضِی اسماء و صفات کلِّیه در عوالم ربوبِی و نِیز عالم آخرتـ تشکِیل مِی‌دهد و همۀ آنها در لوح محفوظ ثبت و ضبط است، با خبر مِی‌گردد؛ و در اِین علم و اطّلاع که منشأ آن افاضۀ ربوبِی است و سبقت عِلِّی بر نفس و ذات سالک و واصل به حرِیم تجرّد و توحِید دارد، با نفس علم پروردگار تفاوتِی نخواهد داشت، زِیرا هر دو علم ِیک منشأ دارد و ِیک رِیشه دارد و ِیک چشمه دارد و آن افاضۀ علمِیّۀ حق است در ظرف لوح محفوظ. و چون رسول خدا که خاتم رسل و ولِیّ مطلق پروردگار