افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٤٦ - دِیدگاه عارف الهِی و موحّد ربّانِی به حوادث و پدِیدههاِی عالم خلقت

کشته شدن حضرت سِیّدالشّهدا علِیهالسّلام گرچه مستند به اراده و خواست حضرت حق بوده است، چنانچه خود آن حضرت مِی‌فرمود:

فَإنَّ اللهَ قد شاءَ أن ِیراکَ قَتِیلًا؛[١] «خداوند متعال مشِیّت و اراده‌اش بر شهادت تو تعلّق گرفته است.»

امّا از آنجا که اِین عمل توسّط فردِی خبِیث و ظلمانِی براساس شقاوت و نِیّت خلاف صورت پذِیرفته، مستوجب جزاِی دنِیوِی و عقوبت اخروِی خواهد بود، و استناد نفس فعل به خداِی متعال به‌هِیچ‌وجه از قبح و خباثت اِین عمل شنِیع نخواهد کاست.

دِیدگاه عارف الهِی و موحّد ربّانِی به حوادث و پدِیده‌هاِی عالم خلقت

بنابراِین برخلاف آنچه پاره‌اِی از بِی‌خردان و جهّال تصوّر کرده‌اند، عارف الهِی و حکِیم صمدانِی و موحّد ربّانِی، پِیوسته در دِیدگاهش به حوادث و پدِیده‌هاِی عالم خلقت، دو منظر متفاوت و مختلف و جداِی از ِیکدِیگر قرار دارد، و در نگاهش به ِیک حادثه و قضِیّۀ تارِیخِی، آن حادثه را به دو اصل و دو جاِیگاه خاصّ خود برمِی‌گرداند و جاِی هر کدام را به اشتباه با جاِی دِیگرِی عوض نمِی‌کند، و حساب خدا را به حساب خلق و ِیا بالعکس نمِی‌گذارد، و شِیرِین را شِیرِین و ترش را ترش مِی‌نگرد، سِیاهِی را سِیاهِی و سفِیدِی را سفِیدِی مِی‌بِیند و هر دو را به خداِی متعال نسبت مِی‌دهد؛ کار شنِیع شمر و ِیزِید را از جهت انتساب به نفس شرِیر و خبِیث آنان به خدا نسبت نمِی‌دهد، در عِین اِینکه اِین عمل را موجب قرب و بهاء و عظمت و مجد و وصول به مقام شفاعت کبرِی براِی حضرت سِیّدالشّهدا علِیهالسّلام مِی‌داند و به اِین مسئله ِیقِین دارد و همان مطلبِی را معتقد است که زِینب کبرِی در مجلس ِیزِید ملعون بر زبان گوِیاِی از مبدأ وحِی جارِی نمود و فرمود:

ما رَأِیتُ إلّا جمِیلًا؛[٢] «تمام آنچه را که بر ما خاندان، تو و امثال تو انجام داده‌اِی، از ناحِیۀ پروردگار، زِیبا و نِیکو و موجب رقاء و وصول به مدارج کمال و

[١]. اللّهوف، ص ٦٣.

[٢]. اللّهوف، ص ١٦٠.