تعالِی مقامهـ کتابِی نوشته است به نام الفِردَوسُ الأعلِی، که جناب صدِیق ارجمندمان مرحوم آِیةالله شهِید حاج سِیّد محمّدعلِی قاضِی طباطبائِی ـرضوانُ الله علِیهـ بر آن تعلِیقه نوشته و کراراً به طبع رسِیده است. در اِین کتاب علاوه بر مسائلِی، از چهار مسئلۀ مهمّ حکمت بحث شده است:

١. الواحدُ لاِیصدُر عنه إلّا الواحدُ؛ ٢. معنَِی العقولِ العَشَرة؛ ٣. وحدةُ الوجود و الموجود؛ ٤. المعادُ الجسمانِیّ.

و انصافاً کتاب بسِیار نفِیس و زِیبنده‌اِی است، و مطالب آن در کمال اتقان و استحکام.

چون حقِیر دربارۀ مسئلۀ توحِید حقّۀ صِرفۀ الهِیّه بحثِی را از بحث سوّم آن که مطلب وحدت وجود و موجود باشد، در جاِیِی بهتر و مختصرتر و شِیواتر و برهانِی‌تر و با عباراتِی دلنشِین‌تر و جالب‌تر نِیافته‌ام، سزاوار است در اِینجا براِی مزِید معرفت و فتح مطالب غامضه‌اِی که براِی بعضِی حاصل مِی‌شود،

[١]ï و در اثر مباحثات و مذاکراتِی که با فِیلسوف الفرِیکة أمِین الرِّیحانِی داشت، کتاب المطالعات و المراجعات ِیا النّقود و الرّدود را در ردّ او نوشت. و در جزء اوّل آن ردِّی بر لغوِی معروف، الاب انستاس کرملِی، صاحب مجلّۀ لغة العرب نوشت و وِی را به طرِیق وحشت‌آورِی مورد اِیراد و نقد قرار داد که اگر شخص منصف که جانب‌دار نباشد، آن را مطالعه کند اهمِّیت علماِی شِیعه بالاخص کاشف الغطاء را مِی‌فهمد. و من ترغِیب و تحرِیض مِی‌کنم که هر مبتدِی در علوم بلکه هر جوان مسلمانِی اِین کتاب را بخواند. و در جزء دوّم آن ردِّی قوِی بر جرجِی زِیدان در تألِیف خود: تارِیخ آداب اللّغة العربِیّة نوشته است.

و از جملۀ دِیگر مؤلّفات او، الآِیاتُ البِیّنات، و أصل الشِّیعة و أُصولُها، و الفردوس الأعلِی، و الأرض و التّربة الحسِینِیّة، و العبقات العنبرِیّة، و تحرِیر المجلّة مِی‌باشد و آن مهم‌ترِین آثار او در تألِیف است. و آخرِین کتاب مؤلّف او، المثلُ العُلِیا فِی الإسلام لافِی بحمدون است.» ـانتهِی مختصرِی را که ما از مطالب مرحوم علاّمۀ طهرانِی (قدّه) برگزِیدِیم.

و أنا أقول: ِیکِی از مؤلّفات دِیگر او که بسِیار ارزشمند است، کتاب جَنّة المأوِی مِی‌باشد که با مباشرت و تعلِیقۀ دوست ارجمند و عزِیز دِیرِین ما مرحوم شهِید حاج سِیّد محمّدعلِی قاضِی ـقدّس سرّه‌ـ همانند کتاب الفردوس الأعلِی به طبع رسِیده است.