در بعضِی از مواقع، واقعاً اِیذاء و جسارت مشرکِین از حد مِی‌گذشت و آن حضرت را مورد ضرب و شتم قرار مِی‌دادند به‌طورِی‌که خون از پاها و چه‌بسا از صورت آن حضرت جارِی مِی‌شد. در اِین هنگام جبرائِیل مِی‌آمد و از جانب پروردگار خطاب مِی‌آورد که: ما همۀ قواِی فعّالۀ در عالم مادّه را از باد و صاعقه و زلزله و... در اختِیار تو قرار دادِیم، اگر مِی‌خواهِی آنان را نفرِین کن تا در ِیک چشم به‌هم‌زدن، همه را نابود سازِیم!

امّا رسول خدا در همان حال عرضه مِی‌داشت: «اللَهمّ اهدِ قَومِی، فإنّهم لاِیعلَمون؛[١] پروردگارا، من هداِیت و آگاهِی قوم و مردمم را از تو خواهانم؛ زِیرا اِینان جاهل‌اند و نتاِیج اعمالشان را نمِی‌دانند.»

سپس مِی‌فرمودند:

اگر رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم در اِین موقعِیّت، نفرِین مِی‌فرمود قطعاً همۀ آنها مورد خشم و غضب قاهرۀ الهِی قرار مِی‌گرفتند، ولِی خود آن حضرت در همان موقع و مرتبه‌اِی که داشت متوقّف مِی‌شد و به درجات و منازل بالاتر صعود و ارتقاء نمِی‌نمود و ادراک آخرِین مرتبه از مراتب تجرّد و توحِید را که به‌واسطۀ همِین مجاهدت‌ها و رِیاضت‌ها و تحمّل سختِی‌ها و مشقّت‌هاِی غرِیب، حاصل مِی‌شود به‌دست نمِی‌آورد و به مقام شفاعت کبرِی که فقط اختصاص به ذات مقدّس حضرتش دارد، نائل نمِی‌شد. ـانتهِی کلام اِیشان، رضوان الله علِیه.[٢]

تفاوت وحِی انبِیا و الهامات اولِیا و واردات قلبِیّۀ شعراء و خطورات ذهنِیّۀ مخترعِین

تفاوت انبِیا و اولِیاِی الهِی با ساِیر انسان‌ها در شناخت اسرار توحِید و ادراک حقاِیق وحِیانِی

تصوّر ما بر اِین است که ادراک حقاِیق عالم غِیب و معرفت مراتب اسماء و صفات پروردگار در انبِیا و اولِیاِی الهِی، مثل ادراک و شناخت ما است و همان برداشتِی که ما از جرِیان نظام خلقت و دائرۀ قوس نزول و صعود و عالم تشرِیع و تربِیت و

[١]. رجوع شود به بحارالانوار، ج ١١، ص ٢٩٨.

[٢]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون اختصاص مقام شفاعت کبرِی به پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله و سلّم رجوع شود به معاد شناسِی، ج ٥، ص ١٧٣؛ ج ٩، ص ١٤٨ و ٣٢٨.