اگر امروز ِیک مرد ابله و نادانِی حکم به سقوط حجِّیت کلام معصوم دهد و ِیا زِیارت جامعۀ کبِیره را صادره از غالِیان شِیعه بشمارد، بر او مِی‌شورِیم و فرِیاد وا اسلاماه سر مِی‌دهِیم؛ امّا بر شِیخ الفقهاء، صاحب جواهر در بحث کُر که حکم به خطا و اشتباه معصوم کرده است،[١] خرده نمِی‌گِیرِیم و ِیا بر فقِیهانِی که همِین زِیارت جامعه را از غلات شِیعه برشمرده‌اند، برنمِی‌آشوبِیم؛ اِین تضاد و تفاوت چراست؟!

عرفان الهِی تنها راه معرفت حقِیقت امام علِیهالسّلام و وصول به کنه ولاِیت

در اِینجا به اِین کلام قوِیم مرحوم آِیةالله العظمِی عارف بالله و بأمرالله، افتخار عالم تشِیّع، علاّمه سِیّد محمّدحسِین طباطبائِی ـقدّس الله سرّهـ مِی‌رسِیم که فرمود:

تنها راه معرفت حقِیقت امام علِیهالسّلام و وصول به کنه ولاِیتش عرفان الهِی است و بس! و عرفان بالله منحصراً با سلوک و سِیر إلِی الله براِی سالک حاصل مِی‌گردد.

فضلاء و طلاب عزِیز باِید توجّه و عناِیت خود را بر روِی متون اخلاقِی و عرفانِی و حکمِی بزرگان بِیشتر کنند و از درِیاِی بِی‌کران معارف آنها، لئالِی شاهوار و جواهر ناِیاب مبانِی معرفتِی استخراج و اصطِیاد نماِیند، و از اطوار و حرکات کودکانۀ برخِی که فقط درخور شئون اطفال و بِی‌ماِیگان است، طرفِی نبسته و دغدغه به خوِیش راه ندهند و براِی رسِیدن به معارف لاِیتناهاِی مکتب جعفرِی، هِیچ حدّ و مرزِی نشناسند و بر هِیچ رادع و مانعِی نِیندِیشند، و سعادت و فلاح ابدِی خود را بر غوغاِی سفِیهان و تطمِیع دنِیاباوران و تهدِید زورمداران ترجِیح دهند، و بدانند بزرگان و اساطِین علم و دراِیت ما، همواره در اِین کتاب شرِیف مثنوِی، به دِیدۀ تأمّل و دقّت مِی‌نگرِیسته‌اند و مطالعه و تدبّر در آن را از أهمّ و أوجب واجبات علمِیّه و تکلِیفِیّۀ خود مِی‌شمردند.

مرحوم آِیةالله العظمِی سِیّد علِی قاضِی ـرضوان الله علِیهـ هشت بار اِین کتاب را از اوّل تا به آخر مطالعه فرمود و هر بار مطلب جدِید و فهم تازه‌اِی از معارف

[١]. جواهر الکلام، ج ١، ص ١٨٢.