گرچه خطاب اِین آِیه متوجّه زن‌هاِی پِیامبر است، ولِی با توجّه به مغز و عمق آِیه، تکلِیف هر فرد را نسبت به موقعِیّت و مرتبت خوِیش در بِین افراد جامعه روشن مِی‌سازد و دِیدگاه انسان را نسبت به اهمِّیت مراتب تکلِیف بر حسب مِیزان شعور و ادراک آدمِی باز مِی‌کند و مسئولِیّت و تعهّد انسان را در درجات مختلف و شئونات متفاوته در قبال جامعه و اطرافِیان، و کِیفِیّت تأثِیرگذارِی سخنان و حرکات و روش‌ها و منش‌ها در محِیط و اطراف به او گوشزد مِی‌نماِید. و واقعاً اگر ما به اِین آِیه عمل مِی‌کردِیم و به حقِیقت و مُخّ اِین مفاهِیم و معانِی مِی‌رسِیدِیم، آِیا دِیگر پاِی خود را از گلِیم خوِیش درازتر مِی‌نمودِیم؟ و آِیا واقعۀ جنگ جمل توسّط عاِیشه زوجۀ رسول خدا پِیش مِی‌آمد؟ و آِیا اِین ناهنجارِی‌هاِی اجتماعِی و فسادها که بر اثر اختلاط و هم‌سخنِی زنان و مردان با کِیفِیّتِی دل‌ربا و طنّازِی دل‌فرِیب است، همراه با شوخِی‌ها و لطِیفه‌ها و سخنان رکِیک به وقوع مِی‌پِیوست؟!

در اِین آِیات، گرچه خطاب متوجّه زنان پِیامبر است، امّا هر کسِی در هر موقعِیّت بر حسب خصوصِیّت و وجود ارتباط بِین او و اِین مفاهِیم، مخاطب اِین آِیات به حساب مِی‌آِید و خداوند از او بازخواست مِی‌نماِید.

مسئله شوخِی نِیست؛ تک‌تک اِین آِیات براساس غرض کلِّی و هدف عامِّی به پِیامبر نازل شده است، و تمامِی ما مکلّفِیم که خود را مصداق و مخاطب واقعِی اِین آِیات و مفاهِیم قرار دهِیم، گرچه شأن نزول آنها افرادِی دِیگر و موقعِیّت‌هاِی متفاوتِی بوده‌اند.

بنابراِین سخنان صاحب مقاله که مِی‌گوِید: «اِین امثال مربوط به اعراب بوده و براِی آنها جاذبه دارند نه براِی ساِیر افراد»[١] مخدوش مِی‌باشند.

نقد مدّعاِی صاحب مقاله در عدم علم پِیامبر بر تارِیخ گذشتگان و دانش زمان خوِیش و علوم امروزِی

و بر اِین اساس، مطلبِی که از صاحب مقاله ذکر شده است که:

رسول خدا نه دانشمند بود و نه مورّخ، بلکه پِیامبر بود و پِیامبر مِی‌تواند نسبت

[١]. مقالۀ طوطِی و زنبور، مطلب چهارم.