افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٦٠٢ - ِیا من هو اختَفِی لِفَرطِ نوره، الظّاهرُ الباطنُ فِی ظهوره

روحِی است بِی‌نشان و ما غرقه در نشانش‌

جانِی است بِی‌مکان و سر تا قدم مکانش‌

خواهِی که تا بِیابِی ِیک لحظه‌اِی مجوِیش‌

خواهِی که تا بدانِی ِیک لحظه‌اِی مدانش‌

خَفِیٌّ لإفراطِ الظّهورِ تَعَرَّضَت

لإدراکِهِ أبصارُ قَومٍ أخافِشِ

و حَظُّ العُِیونِ الزُّرقِ من نور وجهِهِ

لِشدّتِهِ حَظُّ العُِیونِ العَوامِشِ[١]

اِی تو مخفِی در ظهور خوِیشتن‌

وِی رُخت پنهان به نور خوِیشتن‌

لقد ظهَرتَ فلا تَخفِی علِی أحدٍ

إلّا عَلِی أکمَهٍ لاِیعرِفُ القمرا

لکن بطَنتَ بما أظهَرتَ مُحتَجِبًا

و کِیف ِیُعرَفُ من بالعُرفِ إستَتَرا[٢]

حجابِ روِی تو هم روِی توست در همه حال‌

نهانِی از همه عالم ز بس که پِیداِیِی‌