در آن زمان بِیان ِیک چنِین قضِیّه‌اِی در اِین سنّ و سال، بِیشتر به ِیک شوخِی مِی‌نمود تا ِیک حادثه و واقعۀ خارجِی، زِیرا امکان اداء حج براِی افراد کمتر از بِیست سال وجود نداشت، و لذا ما نِیز چندان اِین مکاشفه را جدِّی نشمردِیم و به آن توجّهِی ننمودِیم، تا اِینکه بالأخره بعد اللّتِیا و الّتِی و طِیّ مسائل و جرِیانات گوناگون و فراز و نشِیب‌ها خداوند توفِیق حج و زِیارت خانۀ خود را در آن سال نصِیب فرمود و صحّت مشاهدۀ آن مرحوم به اثبات رسِید.

از اِین وقاِیع که نظِیر آن هزارها داستان و حکاِیت حتِّی از غِیر اهل اِیمان از ساِیر فرقه‌ها و اشخاص نقل شده است، نتِیجه گرفته مِی‌شود که:

لزوم وجود عالَمِی محِیط بر تمام حقاِیق گذشته و آِیندۀ عالَم مادّه

حوادث و قضاِیا، چه آنها که در زمان‌هاِی گذشته انجام شده و از وقوع آنها صدها سال گذشته است و چه آنها که هنوز واقع نشده است، همگِی در عالمِی غِیر از اِین عالم ظاهر و مادّه وجود خارجِی و تعِیّن و تشخّص دارند، گرچه از دِیدگان ما مخفِی و مستورند.

و امّا نسبت به قضاِیاِی گذشته، گرچه در حکمت متعالِیه به اثبات رسِیده است که هرچه در عالم اعِیان و نشئۀ مادِّی و مجرّدات لباس وجود مِی‌پوشد، دِیگر تطرّق و سرِیان عدم بر آن محال مِی‌باشد و ابداً در زمرۀ موجودات باقِی خواهد ماند، ولِی صحبت در اِینجاست که: از آنجا که لازمۀ حدوث حوادث مادِّی، گذشت و انقضاِی ِیک پدِیده در ِیک لحظۀ از زمان و وجود پدِیده و حادثه‌اِی دِیگر در لحظۀ بعد است، عملاً تحقّق دو پدِیده در ِیک لحظۀ واحده محال مِی‌باشد و تا حادثۀ اوّل در لحظه‌اِی منقضِی و محو نگردد، حادثۀ بعدِی که معلول گذشت زمان است به‌وجود نخواهد آمد؛ بنابراِین امکان ندارد که ما دو حادثه را که ِیکِی پس از دِیگرِی در دو لحظه به‌وجود مِی‌آِید، بتوانِیم هم‌زمان در ِیک لحظه ادراک کنِیم، زِیرا خود ما معلول و محکوم همِین قاعده و قانون مِی‌باشِیم.

مثالِی براِی تبِیِین حقِیقت وجود مادِّی و ظاهرِی موجودات

وجود مادِّی و ظاهرِی ما همچون قطارِی است که در ِیک خط حرکت مِی‌نماِید و براِی رسِیدن به اِیستگاه بعد باِید از اِیستگاه اوّل عبور نماِید و آن را پشت سر