افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢٧١ - کلام مولانا در حقِیقت وحِی و تجلِّی حق بر عالم هستِی

و نِیز در آِیۀ شرِیفۀ دِیگر مِی‌فرماِید:

(لَوْ أَنْزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ).[١]

«اگر اِین قرآن را بر کوهِی فرومِی‌فرستادِیم، قطعاً تو مِی‌دِیدِی که چگونه در برابر حقاِیق و اسرار و عوالم اِین قرآن، به حال خضوع و خشوع و ازهم‌پاشِیده درمِی‌آِید، و از شدّت خوف و خشِیت از امر پروردگار، قدرت بر دوام وجود و بقاِی بر حال خود را از دست خواهد داد. و اِین مثال‌ها را از آن جهت آوردِیم شاِید که مردم عبرت گِیرند و به فکر خود و مَآل و عاقبت خود بِیفتند.»

کلام مولانا در حقِیقت وحِی و تجلِّی حق بر عالم هستِی

مولانا جلال‌الدِّین محمّد بلخِی ـقدّس الله سرّهـ در اِین‌باره چنِین فرماِید:

[١]. سوره حشر (٥٩) آِیه ٢١.