افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٧٣ - برخِی رواِیات وارده در کِیفِیّت کشف حقاِیق علمِیّه براِی حضرات معصومِین و اولِیاِی کمّل

چون اِین قطره منتسب به خدا و علم او است بسِیار زِیاد خواهد بود)

اِی سدِیر، آِیا باز در کتاب خداِی تعالِی خوانده‌اِی که مِی‌فرماِید: (بگو اِی پِیامبر، خداوند براِی شهادت بِین من و بِین شما کفاِیت مِی‌کند و آن کسِی که نزد او علم کتاب است)؟“ سدِیر عرض کرد: اِین آِیه را نِیز خوانده‌ام فداِیت شوم.

حضرت فرمودند: ”آِیا کسِی که تمام کتاب نزد اوست فهمش بِیشتر و دانشش افزون‌تر است ِیا کسِی که علمش به بعضِی از کتاب است؟“ عرض کرد: خِیر، بلکه کسِی که علمش به همۀ کتاب است قطعاً وسعت اطّلاعش بِیشتر خواهد بود.

در اِین هنگام، حضرت با دست به سِینه خود اشاره کردند و فرمودند”قسم به خدا علم تمام کتاب نزد ما است! قسم به خدا علم تمام کتاب نزد ما است!“»

در اِین رواِیت که واقعاً عقول را حِیران و خرد را پرِیشان مِی‌سازد، امام علِیهالسّلام به قدرت لاِیزال ولِیّ خدا و احاطۀ علمِی بِی‌انتها به‌واسطۀ احاطۀ علمِی حضرت حق تصرِیح مِی‌فرماِیند.

آصف برخِیا، وزِیر حضرت سلِیمان، با داشتن ِیک اسم از اسماءِ ارادِیّۀ تکوِینِیّۀ حضرت حق، توانست چنان قدرتِی پِیدا کند که زمِین را در فاصلۀ دو نقطه بشکافد و تخت بلقِیس را به ِیک چشم به‌هم‌زدن نزد حضرت سلِیمان حاضر گرداند سپس دوباره زمِین را به حال اوّل باز گرداند.[١]

[١]. البرهان فِی تفسِیر القرآن، ج ٤، ص ٢١٦:

«عن أبِی‌جعفر علِیهالسّلام قال: ”إنّ اسمَ اللهِ الأعظمِ علِی ثلاثة و سبعِین حرفًا، و إنّما کان عند آصف منها حرفٌ واحدٌ، فتکلَّم به فخسَف بالأرض ما بِینه و بِین سرِیر بلقِیس حتِّی تناول السرِیر بِیده، ثم عادت الأرض کما کانت، أسرعَ من طرفة العِین؛ و نحن عندنا من الاسم الأعظم اثنان و سبعون حرفا، و حرفٌ عند الله تبارک و تعالِی استأثر به فِی علم الغِیب عنده. و لاحول و لاقوة إلّا بالله.“»

البرهان فِی تفسِیر القرآن، ج ٤، ص ٢١٨:

«عن عبدالله بن بکِیر، عن أبِی‌عبدالله علِیهالسّلام، قال: کنتُ عنده فذکروا سلِیمان و ما أُعطِِیَ من العلم و ما أُوتِِیَ من الملک، فقال لِی: ”و ما أُعطِِیَ سلِیمان بن داود؟! إنما کان عنده حرفٌ واحدٌ &span class="no-content"&ï