به «لَمس» تعبِیر آورده است؛ درحالِی‌که هِیچ‌کدام از اِین دو لفظ، صرِیح بر معناِی مقصود نمِی‌باشند و استعارتاً اِین الفاظ استعمال گردِیده‌اند. حال بهتر بود که عِین آن لفظ صرِیح در اِین دو مورد به‌کار رود، ِیا اِین‌گونه تعبِیر آورده شود؟!

بطن‌هاِی قرآن و مراتب معرفتِی آِیات الهِی

منشأ حصول تحرِیفات و تأوِیلات در آِیات قرآن

نکتۀ بسِیار مهمِّی که نباِید از آن غفلت ورزِید اِین است که:

تمام أشکال و تصوِیرهاِیِی که امروزه و حتِّی از ازمنۀ گذشته در تحرِیف و تأوِیل و توجِیهبهخلاف آِیات قرآن به چشم مِی‌خورد، همه ناشِی از ِیک پدِیده و منشأ، که آن انکار حق و واقع و ارتباط مظاهر حق و حقِیقت با مبدأ هستِی، خداِی متعال است مِی‌باشد.

از دِیرباز اِین معضل و إشکال در بِین معاندِین و مغرضِین و منحرفِین وجود داشته است که در برخورد با حقاِیق مسلّم تارِیخِی و مبانِی غِیر قابل چشم‌پوشِی دِینِی چه باِید بکنند و چه عکس‌العملِی از خود ابراز کنند؟ از طرفِی استناد آِیات قرآن را به پِیامبر و خداِی متعال نمِی‌توانستند انکار کنند، و از طرفِی مفاهِیم و مبانِی آن را با مصالح و منوِیّات و سلِیقۀ شخصِی خود نمِی‌توانستند بربتابند.

گروهِی با صراحت و بِی‌پرده به انکار بسِیارِی از مبانِی و حقاِیق قرآن پرداختند و خود را از دغدغۀ توجِیه و تأوِیل و ردّ انتقادها و اشکالات راحت نمودند.

و گروهِی دِیگر که جرئت ابراز چنِین حماقتِی را در خود نمِی‌دِیدند، به نقد ظهورات آِیات پرداخته، حجِّیت آن را مخصوص زمان نزول وحِی پنداشتند؛ و بدِین لحاظ رسمِیّت آِیات را در زمان پس از آن از درجۀ اعتبار ساقط نمودند.

تبِیِین نظرِیّۀ کلام جدِید در به‌روزگردانِی مفاهِیم قرآنِی

و در اِین مِیان، فرقه‌اِی از آنجا که دِیدند اگر بخواهند دربارۀ ظهور آِیات اِین‌چنِین بِیندِیشند، اشکال به ساِیر کتب و نوشتجات و آثار باقِی‌مانده از زمان‌هاِی گذشته سراِیت مِی‌نماِید و دِیگر نسبت به هِیچ اثرِی حتِّی آثارِی که از صد سال به قبل در دسترس است نمِی‌توان استناد نمود، و همۀ آنها از رسمِیّت و اعتبار ساقط خواهند شد، آمدند و گفتند: