افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٥٥ - اتّحاد ارادۀ ولِیّ کامل الهِی با ارادۀ خدا

خلق کرد که آن حقِیقت مِی‌تواند همان خاصِیّت و همان تأثِیر و همان ظهورِی را که اسم کلِّی علِیم و ِیا قدِیر و ِیا جبّار و ِیا خلاّق و ِیا رئوف و ِیا رازق و ِیا عطوف و ِیا مصوّر و... در عالم وجود و امکان محقّق مِی‌کند و مظهر خود را در عالم شهادت و اعِیان به نماِیش درمِی‌آورد، نفس انسان کامل نِیز همان کار را خواهد کرد؛ ِیعنِی او بر هر چِیز علم و اطّلاع خواهد داشت، او بر خلق هر چِیز قادر و توانا خواهد بود، او بر عطا و رزق بر موجودات قادر و توانمند خواهد بود، و او بر قهر و غلبه بر اشِیاء و موجودات قادر مِی‌باشد و همِین‌طور....

اتّحاد ارادۀ ولِیّ کامل الهِی با ارادۀ خدا

در اِینجا دِیگر دو اراده نِیست بلکه اراده ولِیّ کامل همان اراده خداست، نه چِیز دِیگر و در عرض او: حبّ و لطف او حبّ و لطف خداست؛ قهر و جبروت او قهارِیّت و جبارِیّت خداست؛ علم او بر اسرار عالم وجود، علم و اطّلاع و اشراف خداست، و همِین‌طور....

حضرت مولانا جلال‌الدِّین رومِی ـقدّس سرّه العزِیزـ مِی‌فرماِید:

[١]. مثنوِی معنوِی، دفتر اوّل.