افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٦١ - پاسخ به ادّعاِی اختلاف تعابِیر قرآن با حقاِیق آن در عالم واقع

بنشِیند و مِیزان به دست گِیرد و فراز و نشِیب شخصِیّت پِیامبر و تحوّل و صعود و حضِیض در وحِی را به سنجش و قِیاس درآورد؟!

طبعاً جنابعالِی چنِین حقِّی براِی خود قائل مِی‌باشِید، و مِیزان فهم و شعور خود را مضمار سنجش و ترازوِی هبوط وحِی در شراِیط مختلف و قوّت و ضعف آن مِی‌دانِید؛ پس حال که چنِین است، باِید چنِین حقِّی را براِی ساِیر افراد نِیز قائل شوِید و اِین لطف را از آنان درِیغ نفرماِیِید! بنابراِین نتِیجه اِین خواهد شد: با توجه به ملاک مزبور، چه‌بسا افرادِی آنچه را که شما ماِیۀ قوّت و ارتفاع وحِی مِی‌دانِید، ماِیۀ ضعف و سستِی او برشمرند؛ و آنچه را که شما موجب و سبب ضعف مِی‌شمرِید، باعث قدرت و صلابت و علوّ آن به حساب آورند، بدِین لحاظ، هر کس از دِیدگاه وجودِی خود و با توجّه به شاکله و خصاِیل و امکانات فراهم شده در نفس، که شاکله و شخصِیّت او را تشکِیل مِی‌دهند، به نقد و تأِیِید آِیات بپردازد. آِیه‌اِی مورد نقد شما و تأِیِید دِیگرِی، و بالعکس قرار گِیرد؛ چنانچه در سورۀ لهب، برخِی معتقد به حسن ادب و شِیواِیِی در ترکِیب و افادۀ معنا با حفظ تلخِیص آن مِی‌باشند.

در آِیات قرآن اِین‌گونه قضاوت مورد نکوهش و مذمّت قرار گرفته است؛ در آِیات ٢١ إلِی ٢٣ از سوره نجم مِی‌فرماِید:

(أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنْثَى * تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَى * إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَى).[١]

«آِیا اِین‌چنِین بِین خود و خدا تقسِیم نموده‌اِید که پسر را براِی خود و دختر را براِی خدا قرار دهِید؟ * در اِین‌صورت اِین تقسِیم ناعادلانه و ناروا خواهد بود! * اِین اسامِی، نام‌هاِیِی است که شما و پدرانتان نهاده‌اِید و بدون حجّت و دلِیل از پِیش خود، براساس ظن و تخمِین و حدس و متابعت از هواهاِی

[١]. سوره نجم (٥٣) آِیات ٢١ـ٢٣.