از مبدأ فِیّاض به او افاضه مِی‌شود. پس وجود ظلِّی حکم آِینه را دارد که صورت و شماِیل مقابل در او رؤِیت مِی‌گردد و آِینه نقش دِیگرِی در صورت‌بندِی و شکل‌گِیرِی صورت ندارد، و اگر داشته باشد دِیگر آِینه نِیست. هنر و افتخار رسول خدا همِین است که آِینۀ او دخل و تصرّفِی در صورت نمِی‌کند و آن را به دل‌خواه خود کج و راست نمِی‌نماِید و مطابق با سلِیقۀ خود از کم و کِیف او نمِی‌کاهد و بر آن نمِی‌افزاِید؛ دقِیقاً همان‌طور که صورت رائِی به خود او عارض است، بر آِینه عارض مِی‌شود بدون کم و کاست، و تطابق صورت مرئِیّ در آِینه با صورت رائِی صددرصد خواهد بود.

امّا اِین مسئله در آِینه‌هاِی نفوس ما طور دِیگر است؛ آِینه‌هاِی ما در صورت‌ها دخل و تصرّف مِی‌کنند و به‌واسطۀ کدورت و زنگارِی که چهرۀ آنها را فرا گرفته است، صورت را مشوّه و تارِیک نشان مِی‌دهند، و به‌واسطۀ عدم پرداخت و صِیقلِی‌شدن بسِیارِی از نقاط صورت و چهره را منعکس نمِی‌کنند، و به جهت تموّجِی که بر چهره دارند صورت را به ِیمِین و ِیسار مِی‌کشانند و بر کمّ و کِیف آن مِی‌افزاِیند و ِیا از آن مِی‌کاهند. و کسِی که چنِین صورتِی در آِینۀ نفس ما ببِیند قطعاً صورت واقع را ندِیده است، بلکه صورتِی دِیده که با اغراض نفسانِی درهم آمِیخته است و بر حسب مصالح شخصِی و شئون اجتماعِی، کم و زِیاد شده است. و به عبارت دِیگر: در انتقال صورت از مبدأ به بِیننده خِیانت ورزِیده است. و اِینجاست که انسان به اِین آِینه‌ها دِیگر اعتمادِی ندارد و آنها را معِیار و مِیزان صحّت و انطباق صورت با واقع نمِی‌داند، و از آنها روِی برمِی‌گرداند و به سراغ آِینه‌هاِی شفاف و صاف و صِیقلِی مِی‌رود.

رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم چون آِینه‌اِی است که غِیر از صورت حقِیقِی و واقعِی و انطباق صددرصدِی با مبدأ، صورت چِیز دِیگرِی را نمِی‌نماِید و از خود بر آن نمِی‌افزاِید و مطابق با فرهنگ و عادات و رسوم قوم و منطقۀ خود، آن را تغِیِیر و تبدِیل نمِی‌دهد بلکه عِیناً آن را پذِیرفته و به جامعه عرضه مِی‌دارد. و به همِین جهت است که خداِی متعال از مِیان جمِیع افراد بشر، او را براِی چنِین رسالتِی مهِیّا و مستعد مِی‌بِیند و مسئولِیّت رسالت را بر دوش او مِی‌گذارد.