مثلاً فرد مذکور در سورۀ (تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ)[١] تشکِیک نموده، آن را به خود پِیامبر نسبت مِی‌دهد و تعبِیر در سوره را مانند ساِیر تعبِیرهاِی عادِی رسول خدا مِی‌داند و او را از جنبۀ الهِی ساقط نموده است، و همِین‌طور آِیاتِی که منعکس‌کنندۀ حالات شخصِی رسول خدا هستند همگِی آنها از درجۀ اعتبار ساقط خواهند شد و نماز با آنها باطل مِی‌باشد؛ چه آنکه اگر فردِی بخواهد به‌جاِی حمد و سوره، ِیکِی از خطبه‌هاِی رسول خدا را در نماز قرائت کند، هر چند که داراِی معانِی و مفاهِیم عالِیه و راقِیه باشند، امّا از آنجا که اِین کلمات عِین وحِی پروردگار نِیستند، نماز با آنها باطل خواهد بود.

سنّ کم بعضِی از معصومِین هنگام پذِیرش امامت، دلِیل بر عدم تأثِیر حالات شخصِیّه در حقاِیق ولاِیِی

دهم: اگر شخصِیّت پِیامبر در سنّ چهل سالگِی و پس از آن همه مجاهدت‌ها و رِیاضت‌ها نتواند آن‌طور که باِید و شاِید از عهدۀ پذِیرش وحِی و تغِیِیر آن به صورت مقبول و مراد حضرت حق برآِید، پس توجِیه مسئلۀ امامت براِی بعضِی از ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام در سنِین کم، چون حضرت جواد الائمه و امام علِی النّقِی و بالأخص حضرت بقِیّه الله ارواحنا فداهم چگونه خواهد بود؟!

فرض را بر آن بگذارِیم که رسول خدا نتوانسته است قرآن را طبق نزول وحِیانِی آن در اختِیار مخاطبِین قرار دهد، و حالات شخصِیّۀ او در اِین تغِیِیر و تبدِیل نقش اساسِی داشته‌اند؛ مگر اهمِّیت مسئولِیّت ولاِیت و امامت و ترتّب آثار آن براِی ائمّه علِیهمالسّلام کمتر از مسئولِیّت پذِیرش قرآن براِی رسول خدا است؟!

سؤال اِینجاست: با کدام تجربۀ عقلانِی و عرفِی و سنن زمانه، ِیک طفل نه ساله و ِیا ده ساله، پس از شهادت پدرش حضرت علِیبن موسِی الرضا علِیهماالسّلام در مجلس مأمون خلِیفۀ عبّاسِی، تمام علماِی بلاد اسلامِی را محکوم و منکوب نماِید و در تفرِیع فروع و تجزِیۀ احکام آن‌چنان ِید بِیضائِی نماِید که عقول تمامِی اهل مجلس

[١]. سوره مسد (١١١) آِیه ١.