افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٩ - اشعار جناب مولانا در عدم تنافِی اختِیار با توحِید افعالِی

غِیر حق را گر نباشد اختِیار

خشم چون مِی‌آِیدت بر جُرم‌دار؟

چون همِی‌خاِیِی تو دندان بر عدو؟

چون همِی‌بِینِی گناه و جرم از او؟

گر ز سقف خانه چوبِی بشکند

بر تو افتد سخت مجروحت کند

هِیچ خشمِی آِیدت بر چوب سقف؟!

هِیچ اندر کِین او باشِی تو وقف؟!

که چرا بر من زد و دستم شکست

او عدوّ و خصم جان من بُدست

کودکان خُرد را چون مِی‌زنِی

چون بزرگان را منزّه مِی‌کنِی؟

آنکه دزدد مالِ تو گوِیِی بگِیر

دست و پاِیش را ببر سازش اسِیر

وانکه قصد عورت تو مِی‌کند

صد هزاران خشم از تو مِی‌دمد

گر بِیاِید سِیل و رخت تو برد

هِیچ با سِیل آورَد کِینِی خرد؟

ور بِیامد باد و دستارت ربود

کِی تو را با باد دل خشمِی نمود؟

خشم در تو شد بِیان اختِیار

تا نگوِیِی جبرِیانه اعتذار

گر شتربان اشترِی را مِی‌زند

آن شتر قصد زننده مِی‌کند

خشم اشتر نِیست با آن چوب او

پس ز مختارِی شتر بُردست بو

هم‌چنِین سگ گر برو سنگِی زنِی

بر تو آرد حمله گردِی منثنِی

سنگ را گر گِیرد از خشم تو است

که تو دورِی و ندارد بر تو دست