افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٨٣ - اراده نمودن نبِیّ خدا و ولِیّ الهِی در طول ارادۀ حق تعالِی در اِیجاد ِیک معجزه

اراده نمودن نبِیّ خدا و ولِیّ الهِی در طول ارادۀ حق تعالِیٰ در اِیجاد ِیک معجزه

معجزۀ انبِیا و کرامت اولِیا همگِی در اِین قاعده و قانون توجِیه مِی‌پذِیرد. در اِینجا فاعل و پدِیدآورندۀ خارق عادت ِیکِی است و آن ذات اقدس حق است و بس، و غِیرِی در اِین حادثه وجود ندارد، الاّ اِینکه اراده و مشِیّت او از نفس نبِی و ولِیّ بروز و ظهور پِیدا مِی‌کند و ما گمان مِی‌کنِیم که اِین حادثه جداِی از ارادۀ واحدِ حِیِّ قِیّوم صورت پذِیرفته است، و ِیا بالعکس، بسِیارِی را گمان بر آن است که در اِینجا نبِی و ولِی هِیچ کاره هستند و حادثه‌اِی توسّط آنان صورت نمِی‌پذِیرد، بلکه آنان صرفاً از خداِی متعال درخواست مِی‌کنند و خداوند دعاِی آنان را اجابت مِی‌کند، البتّه از آنجاِیِی که خود آنان داراِی قرب و صفاِی باطنِی مِی‌باشند تقاضا و درخواست آنان زودتر از دعا و تقاضاِی ما به منصّۀ اجابت مِی‌رسد؛ درحالِی‌که هر دوِی اِین تفکّر و برداشت غلط است و باطل، که ناشِی از عدم فهم صحِیح و تدبّر و تأمّل در مسئلۀ توحِید افعالِی شده است.

در آِیه شرِیفه خطاب به حضرت عِیسِی علِیهالسّلام مِی‌فرماِید:

[١]. گلشن راز.