افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٦٣٠ - در هر طائفه از اهل عرفان، افرادِی بِیخُبروِیّتومعرفت، خود را جا زدهاند

ولِیکن عارف شبسترِی‌[١] براِی اِین‌گونه شَطَحات عذرِی جسته است‌ و آنها را بر بهترِین وجه حمل نموده است؛ آنجا که گفته است:

مِی‌گوِید: غِیر از حق کدام کس قدرت دارد که بگوِید: ”أنَا الحق“؟! و هنگامِی که صحِیح و پسندِیده باشد از درختِی که بگوِید: ”أنَا الله“، پس چرا صحِیح و پسندِیده نِیست از عارف و واصلِی که داراِی حظِّی جمِیل بوده و بهره‌اِی وافر داشته است؟!

و به طور مسلّم و تحقِیق من مِی‌گوِیم: کسِی که فکرش را جَوَلان دهد و نظرش را عمِیق گرداند در بسِیارِی از آِیات قرآن عزِیز و کلمات پِیغمبر اکرم و ائمّۀ معصومِین سلام الله علِیهم و دعاهاِیشان و اورادِی را که مِی‌خوانده‌اند، تحقِیقاً خواهد ِیافت که در بسِیارِی از آنها اشاره بدِین نظرِیّۀ عَبقرِیّۀ مهمّۀ نادرۀ دلنشِین وجود دارد.

و گفتار رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله در توارِیخ شِیوع دارد که فرمود:

”أصدَقُ کلمةٍ قالَها شاعرٌ قولُ لَبِید:[٢]

[١]. سعدالدِّین محمود بنأمِین الدِّین تبرِیزِی شبسترِی، از اکابر عرفا و حکما است. وِی صاحب کتاب گلشن راز مِی‌باشد، که شروحِی که بر آن نوشته شده است به ِیازده (١١) شرح رسِیده است. وِی در سنۀ ٧٢٠ ه‌. وفات ِیافته است، و عمرش از ٣٣ سال تجاوز ننموده بود.

در کشف الظّنون بعضِی از مؤلّفات او را از کتب شِیعه شمرده است، و هم‌چنِین شِیخنا البحّاثة المحقّق در کتاب الذّرِیعة، ج ٤، ص ١٥٨؛ ج ٧، ص ٤٢، طبع طهران. (تعلِیقه)

[٢]. لَبِید بنرَبِیعة عامرِی أنصارِی از شعراء مُخَضرمِین است. گفته مِی‌شود که وِی در زمان معاوِیه در ِیک‌صد و پنجاه و هفت (١٥٧) سالگِی فوت کرد. و در اسلام شعر نگفت مگر ِیک بِیت: