خود و نِیز اعتقادات خود به‌کار بندِید؛ و ِیا اِینکه اِین کتاب را با الفاظِی به رشتۀ تحرِیر درآورد که قابلِیّت اشتمال دستاوردهاِی جدِید را در خود داشته باشد.

حال با توجّه به مطالب بالا، جاِیگاه سخنان رسول خدا را در ِیکهزار و چهارصد سال قبل در قرآن کرِیم ارزِیابِی کنِیم: اگر رسول خدا دِین، شرِیعت و دِیانت را براِی تمامِی ملل و اقوام حاضر آن روز و براِی تمامِی نسل‌هاِی آِینده تا روز قِیامت آورده باشد، بدون اِینکه توجّهِی به آِیندۀ اِین مردم و افرادِی که هزارها سال بعد با فرهنگ‌هاِی جدِید و تکنِیک و تکنولوژِی جدِید و اطّلاعات و ِیافته‌هاِی جدِید و افکار و بِینش‌هاِی جدِید، داشته باشد، و نسبت به آنها مطالبِی را گوشزد ننماِید و نگوِید: اِی مردم بدانِید اِین وقاِیع و حکاِیات و اخبار و احکام و تکالِیفِی که امروزه من براِی شما آورده‌ام، فقط مربوط به زمان خود شما است و هِیچ ارتباطِی به زمان‌هاِی پس از اِین ندارد و آنها باِید مطابق با شراِیط دموکراسِی و قوانِین حقوق بشر و آزادِی و برترِی عقلانِیّت در همۀ عرصه‌هاِی اعتقادِی و تکلِیفِی عمل کنند؛ در اِین‌صورت ما ِیک چنِین فردِی را فاقد عقل و شعور مِی‌دانِیم و او را از جملۀ سفِیهان به‌شمار مِی‌آورِیم، نه ِیک پِیامبر.

اگر اِین پِیامبر بخواهد که از اِین اتّهام منزّه گردد، ِیا باِید دِین و شرِیعت خود را مخصوص اهل زمان خود، آن هم فقط در محدودۀ عربستان و اطراف کند، و ِیا باِید اختِیار دِین و شرِیعت نسل‌هاِی آِینده را به خودشان واگذار کند و پاِی خود را از جعل قوانِین و احکام براِی نسل‌هاِی آِینده، کنار بکشد. و اِین ِیعنِی نسخ دِین و ابطال آن نسبت به نسل بعدِی.

آِیا تاکنون صاحب مقاله و هم مسلکانش به اِین نکته اندِیشِیده‌اند؟

نقد کلام صاحب مقاله در جواز ورود دروغ مصلحت‌آمِیز در قرآن

ادّعاِی جواز دروغ مصلحت‌آمِیز و سودمند در کلام خدا و قرآن

و امّا مطلبِی را که بالمناسبه صاحب مقاله به بعضِی نسبت داده است که:

در باب حسن و قبح عقلِی، آنجا که دروغ مصلحت‌آمِیز مجاز به گفتن مِی‌شود، حتِّی اگر چنِین دروغِی در قرآن آمده باشد![١]

[١]. مقالۀ طوطِی و زنبور، مطلب ِیکم.