افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٢٣ - عدم تواناِیِی علوم تجربِی در ادراک اسرار و حقاِیق عرشِی آِیات الهِی

حکاِیاتِی نِیز در اِین زمِینه نقل مِی‌کند.[١]

اقتران سِیّارات چون زهره و عطارد و زحل و غِیره و تمکّن آنها در ابراج سماوِی، داستان‌هاِیِی دارد که در حوصلۀ اِین مقام نمِی‌گنجد.

گوِیند در تکوّن خود بوعلِی در رحم مادر، فرد مطّلعِی گفته بود: «نطفه‌اِی که در چنِین شراِیطِی منعقد گردد فرزندِی از نوابغ روزگار خواهد شد!» و اِین‌چنِین شد که بوعلِی به دنِیا آمد.

رسوم و نقوشِی که ارباب علوم غرِیبه در شراِیط خاص ترسِیم مِی‌کنند، اگر حتِّی ده دقِیقه قبل از اِین شراِیط ترسِیم شود ابداً آثار مطلوب را نخواهد داشت و با ساِیر نوشته‌ها تفاوتِی ندارد. کاغذْ کاغذ است و مرکّبْ مرکّب و نوِیسنده شخص واحد؛ امّا اِینکه در اِین ساعت، نوشته داراِی اثرِی است خاص، که در ساِیر ساعات نِیست، اِین همان مطلبِی است که از آثار و تراوشات نفوس فلکِی در اِین رسومات و نقوش حاصل مِی‌شود.

و عجب است که مرحوم علاّمۀ طباطبائِی ـرضوان الله علِیهـ که تحقِیقاً خود از افراد مطّلع و خبِیر بر اِین مسائل بودند و از جمله خبراء در اِین فن به‌شمار مِی‌رفتند، چگونه در اِینجا به اِین نکته اشاره نکردند و پرده از اِین سرّ برنداشتند و مفهوم آِیه را حمل بر نوعِی از تمثِیل نمودند؟ شاِید نخواستند که اذهان مخاطبِین و خوانندگان را به اِین مسائل منعطف نماِیند و صلاح را بر اخفاء اِین مطلب دِیده‌اند. امّا آنچه را که در باب رجم ملائکه فرموده‌اند کلامِی است در نهاِیت اتقان و متانت، که با آنچه ما در توجِیه آِیات ذکر کردِیم نتِیجتاً منطبق مِی‌شود.

عدم تواناِیِی علوم تجربِی در ادراک اسرار و حقاِیق عرشِی آِیات الهِی

و در اِینجا باِید دانست که اطّلاع بر اِین رموز و اسرار از علم متعارف امروزِی ساخته نِیست و احتِیاج به آگاهِی بر افق‌هاِی معرفتِی دِیگرِی دارد که از توان علوم

[١]. کنوز المعزّمِین، متن، ص ٥ـ٨ و ١٨ـ٢١. هم‌چنِین رجوع شود به شرح الإشارات و التّنبِیهات، ج ٣، ص ٤١٧.